่อนเถิด ข้าเพียงรู้สึกว่าจะได้เห็นเรื่องสนุกน่ะ”
“เหอะๆ ข้าชอบดูเรื่องสนุกเป็นที่สุดแล้ว เมื่อครู่นี้ข้าตกใจมาก แต่ถ้ามีเรื่องสนุกให้ดูละก็ ถือเสียว่าเป็นการทดแทนไปก็แล้วกัน”เมื่อเห็นสุนัขตัวใหญ่ขุดพื้นด้วยความว่องไว ฉังซิงโหวซื่อจื่อที่เนื้อตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อพลางตะโกนขึ้นสุดเสียง “พวกเจ้าตายไปแล้วหรืออย่างไร กล้าดีอย่างไรให้คนนอกมาทำกับข้าเช่นนี้! ยังไม่รีบเอาสองคนนี้ออกไปอีก…”
พอสิ้นเสียง เขาพลันเปลี่ยนความคิดในทันใด“ไม่ เอาเจ้าหมาบ้านั่นออกไปก่อน ใครไล่มันออกไปได้ข้าจะตบรางวัลให้หนึ่งร้อยตำลึง!”
เงินรางวัลที่มหาศาลมักดึงดูดผู้กล้าได้ ทันใดนั้นบ่าวรับใช้หลายคนก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
แต่ตอนนี้สุนัขตัวใหญ่ได้หยุดพฤติกรรมนั้นลงแล้วด้วยความตกใจกับความเล่นใหญ่ของสุนัขตัวใหญ่พอมันหยุด บ่าวรับใช้หลายคนก็หยุดตาม
เอ้อร์หนิวคาบรองเท้าไว้ข้างหนึ่งพร้อมหันมองไปทางเจียงซื่อ
ด้วยความที่เป็นสุนัขผู้จงรักภักดีต่อนายหญิงเสมอมา ปฏิกิริยาแรกของมันคือส่งมอบสิ่งที่ขุดได้ นำไปให้กับเจ้าของของตน
เจียงซื่อชี้ไปที่เจินซื่อเฉิง
เอ้อร์หนิวสะบัดหางไปมา แล้ววิ่งเอารองเท้าไปวางไว้ตรงหน้าเจินซื่อเฉิงบนรองเท้าเต็มไปด้วยขี้ดินจนมองไม่ออกแล้วว่ามันเคยเป็นสีอะไร แต่เจินซื่อเฉิงมองออกทันทีว่ามันคือรองเท้าปักลายดอก!
“โฮ่งๆ…” เอ้อร์หนิวเห่าใส่เจินซื่อเฉิงสองที
ข้ามอบสมบัติที่ขุดได้ให้แล้ว ช่วยพูดอะไรหน่อยเถอะ จะเชย
