เจียงเชี่ยนกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทันใดนั้นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ตัวหนึ่งพุ่งเข้ามา เวลานี้นางไม่อาจสนใจอิริยาบถความเป็นหญิงอันใดอีก นางส่งเสียงกรีดร้องเสร็จก็วิ่งหนีทันที
สุนัขตัวใหญ่กระโดดเข้ามากดลงที่กระโปรงเจียงเชี่ยน แล้วเสียง แคว่ก ก็ดังขึ้น กระโปรงพลางสั้นลงเกือบครึ่งหนึ่ง
นี่คือสิ่งใดกัน เอ้อร์หนิวสะบัดเศษกระโปรงออกไปอย่างรำคาญ
กระโปรงลายดอกทับทิมที่ขาดถูกเหวี่ยงเข้าใส่ใบหน้าของหญิงผู้ดีท่านหนึ่ง
ว้ายยย… หญิงผู้ดีท่านนั้นไม่มีสภาพจิตที่แข็งเหมือนเจียงเชี่ยน นางหมดสติทันทีที่สิ้นเสียงกรีดร้อง
เอ้อร์หนิวเป็นสุนัขเจ้าคิดเจ้าแค้น มันยังไล่ตามเจียงเชี่ยนไม่หยุด
เจียงเชี่ยนกรีดร้องไปวิ่งหนีไป การมีสุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่งวิ่งตามมาด้านหลัง ทำให้สวนดอกไม้ที่บ่มเพาะมาเป็นอย่างดีถูกเหยียบเละไม่เป็นท่า
เหล่าหญิงสาวผู้ดีพากันวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศคนละทาง
“แย่แล้ว มีหมาบ้าทำร้ายคน…”
เวลานี้ ฉังซิงโหวซื่อจื่อกำลังอยู่กับเจินซื่อเฉิง
“ท่านพ่อบอกกับข้าว่าใต้เท้าต้องการพบข้า ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือ”
เจินซื่อเฉิงมองฉังซิงโหวซื่อจื่อตั้งแต่ตัวจรดเท้าด้วยสายตานิ่งเรียบ
วันนี้ฉังซิงโหวซื่อจื่อสวมชุดสีเขียวอ่อนลายจางๆชุดใหม่เอี่ยมประดับด้วยกระดุมหยกลายค้างคาวยิ่งทำให้ชุดและกระดุมต่างดูเด่นชัดมากขึ้น เขามีรูปร่างค่อนข้างผอม แม้มีสีหน้าซีดขาวที่ดูสุขภาพไม่ดี แต่ก็มีแววตาที่ดูสุขุมลุ่มลึก ซึ่งเ
