า
สายลมอบอุ่น ทว่าแผ่นหลังของนายท่านฉือมีเหงื่อเย็นๆ พอถูกลมพัดก็เย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ
เขากลับมามีสติและพบว่าหญิงสาวหายไปนานแล้ว
“เจียวเจียว…” นายท่านฉือรีบเดินไปที่โต๊ะ แต่ที่นั่นไม่มีอะไรมีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ เท่านั้นที่ยังคงอยู่
นั่นคือกลิ่นน้ำหอมที่ลูกสาวใช้ประจำ
นายท่านฉือคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหมุนตัวเดินไปทางประตู กลับพบว่าประตูห้องปิดอยู่
“เจียวเจียว เจียวเจียว!” นายท่านฉือตะโกนด้วยใจระทึก
ไม่นานบ่าวรับใช้ที่อยู่ใกล้ๆ ก็มาถึง “นายท่าน มีอะไรหรือขอรับ”“เห็นคุณหนูหรือยัง” นายท่านฉือคว้าแขนเสื้อของบ่าวรับใช้แล้วถามเสียงดัง
บ่าวรับใช้ทำหน้างงๆ “นายท่าน ท่านว่าอะไรนะขอรับ คุณหนูไม่อยู่บ้านไม่ใช่หรือขอรับ”
นายท่านฉือคลายมือออก เดินโซซัดโซเซถอยหลังสุดท้ายก็ล้มลงไปนั่งกับพื้น พึมพำกับตัวเองว่า“ไม่ เป็นไปไม่ได้ เจียวเจียวจะไม่เป็นอะไร”
เขายากที่จะยอมรับความจริงที่ว่าลูกสาวของเขาไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว แต่เมื่อคิดถึงฝันร้ายติดๆ ที่อยู่ข้างนอก เขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ นายท่านฉือก็วิ่งไปที่โต๊ะอีกครั้งเพื่อเสาะหาอย่างละเอียด
คราวนี้เขาพบเส้นผมสีดำยาวจากข้างแท่นฝนหมึก
เขากำผมยาวเส้นนั้นเอาไว้ แล้วนายท่านฉือก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง
คนทั้งสองที่ประสบความสำเร็จได้ถอยกลับเดินไปตามถนนที่ปราศจากแสงสว่าง อวี้จิ่นยิ้มพลางถามว่า “เป็นอย่างไร ข้ามีประโยชน์มากกว่าสาวรับใช้เจ้าก
