งๆด้วย
ผู้บัญชาการชูลูกประคำในมือขึ้นสูงแล้วตะโกนเสียงดัง “ลูกประคำเม็ดนี้เจ้าหน้าที่ตรวจการเจอที่บริเวณใกล้บ่อน้ำ ซึ่งไม่ใช่พระธรรมดาทุกท่านที่ไปตักน้ำจะมีเด็ดขาด อาจารย์เสวียนฉือ ว่ากันว่าต้องให้ความสำคัญกับจำนวนเม็ดของลูกประคำ ถ้าดูด้วยตาเปล่าลูกประคำเส้นที่ห้อยอยู่บนตัวท่านก็ควรจะมีหนึ่งร้อยแปดลูก!”
เสวียนฉือทำหน้าขรึมไม่พูดไม่จา มือซ้ายหมุนลูกประคำเร็วขึ้นกว่าเดิม“เข้ามาปลดลูกประคำของอาจารย์เสวียนฉือแล้วนับจำนวนดูให้ชัดเจน!”
“อมิตาพุทธ อาตมายังอยู่ในตำแหน่งผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส ท่านอาศัยเพียงแค่ลูกประคำเม็ดเดียวมากล่าวหาอาตมามีเจตนาอันใด หรือว่ามีอคติในใจต่อวันหลิงอู้ของอาตมา มิฉะนั้นทำไมท่านถึงบังเอิญมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ล่ะ”
“อย่ามากล่าวหาอาจารย์อาเสวียนฉือนะ!”พระสงฆ์จำนวนหนึ่งตะโกนออกมา โดยเฉพาะซื่อไห่ตะโกนออกมาเสียงดังที่สุด ทว่าก็มีพระสงฆ์อีกจำนวนหนึ่งนิ่งเงียบ
“ข้ากับวัดอันเลอค่านี้ไร้ซึ่งความแค้นต่อกัน แถมข้ายังเคยมาจุดธูปบูชาที่วัดด้วย ไม่ได้มีเจตนากล่าวร้ายอันใด ตอนนี้เบาะแสต่างๆ ล้วนชี้โยงไปที่อาจารย์เสวียนฉือ ถ้าหากว่าอาจารย์เสวียนฉือไม่ได้ทำสิ่งที่ต้องละอายแก่ใจ นี่เป็นโอกาสดีที่จะพิสูจน์ตนเอง แล้วเหตุใดถึงต้องมาขัดขวาง” ผู้บัญชาการกวักมือขึ้น “ยืนซื่ออยู่ทำไม ปลดลูกประคำของเสวียนฉือออก!”
มีลูกน้องที่ขมับเส้นเลือดปูดนูนคนหนึ่งเข้ามากดเสวียนฉือลงพลางปลดลูกประคำออก
