ามจริงออกไป “อาซ้อ ข้าคือผู้บัญชาการจากอำเภอฟูั่ซิ่ง ที่นี่คือวัดหลิงอู้…”
จู่ๆ นายหญิงก็มีแรงขึ้นมา “ลูกเซิ่งก่อเรื่องใช่หรือไม่”
เมื่อเอ่ยถึงวัดหลิงอู้นางก็นึกว่าลูกชายตัวเองก่อเรื่อง ท่าทางของนายหญิงยิ่งยืนยันบางอย่างที่ผู้บัญชาการคาดคะเนไว้
“หลิ่วเซิ่งเขา…วันนี้เขาถูกงมขึ้นมาจากบ่อน้ำหลังเขาในวัดหลิงอู้ เขาถูกคนทำร้ายจนตาย!” ผู้บัญชาการพูดอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่านายหญิงจะได้ยินแค่ครึ่งเดียวแล้วหมดลมหายใจไปก่อน “อาซ้อ ท่านต้องอดทนไว้ ตอนนี้มีเพียงแค่ท่านคนเดียวที่สามารถชี้ตัวได้ว่าผู้ใดเป็นฆาตกรทำร้ายลูกชายของท่าน!”
พอนางได้ยินที่ผู้บัญชาการพูดคล้ายกับฟั้าผ่าลงกลางอก นางกลอกตาซ้ายขวาไปมาอย่างรวดเร็วมองไปทางหนึ่งแล้วหยุด จากนั้นก็ละสายตาไปอีก ความรู้สึกงุนงง ตกตะลึงและเจ็บปวดฉายผ่านไปมาในดวงตา ในที่สุดมันก็หยุดมองไปทางหนึ่ง
ทุกคนต่างมองตามสายตาคู่นั้นออกไป
พระเสวียนฉือยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึก
