ย่างรวดเร็ว“ท่านต้องคิดให้ดีๆ นะขอรับ เดิมเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้า ข้าไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้นนะ”
ผู้บัญชาการขมวดคิ้วแน่นพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็พยักหน้าลงอย่างไม่ลังเล “เอายาให้นางกิน! บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้คงหมดหนทางรอดแล้ว ข้าคงช่วยนางไม่ได้หรอก ทว่าอย่างน้อยต้องอย่าให้นางตายไปเฉยๆ โดยที่ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนฆ่าลูกชายของนาง”
ลูกน้องคนหนึ่งเข้ามารับขวดลายครามไปจากนั้นก็หยิบยาออกมาให้นายหญิงกิน
ผู้บัญชาการถือโอกาสถามสาวรับใช้ที่ติดตามมา“นายของเจ้าได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร”
สาวรับใช้ยังอยู่ในความตื่นตระหนก “ข้าน้อยกำลังต้มน้ำอยู่ในห้อง แล้วจู่ๆ ก็มีคนบุกรุกเข้ามาแทงท่านปั้า จากนั้นก็มีอีกคนหนึ่งโผล่เข้ามาจู่โจมทำร้ายคนๆ นั้นล้มลงแล้วมัดไว้กับเก้าอี้ ตอนนั้นข้าน้อยกลัวจึงหลบอยู่ข้างในไม่กล้าออกมาทว่าคนที่มาทีหลังเจอข้าน้อยเข้า จึงสั่งให้ข้าน้อยเป็นคนนำทางพาท่านปั้าไปโรงหมอ…”
สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ซื่อเจี้ย
ซื่อเจี้ยสีหน้าย่ำแย่มากเขาถูกทำร้ายจนสลบไปชั่วขณะหนึ่ง จึงไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ทั้งหมดจะอยู่ในสายตาของสาวรับใช้นางนี้
“ท่านปั้าฟืนแล้ว!”
ผู้บัญชาการเดินมาข้างหน้าแล้วตะโกนขึ้น “ตื่นเถิดอาซ้อ”
นางลืมตาขึ้นมาช้าๆ
นางไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กลอกตามองไปรอบๆอย่างงงวย
ผู้บัญชาการพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เนื่องจากกลัวว่านางจะทนไม่ไหวแล้วหมดลมหายใจลงต่อหน้าต่อตา จึงตัดสินใจพูดคว
