ะก่อนจะหันไปมองเจียงซื่ออย่างตั้งใจและเอ่ยชมขึ้นว่า “คุณหนูพูดได้ดีจริงๆ”
อะแฮ่ม ไม่คิดว่าวันนี้จะโชคดีได้เจอเด็กสาวที่กล้าหาญเช่นนี้ ลูกชายตระกูลหลี่จะได้สงบปากสงบคำลงเสียที
ในเมื่อสตรีนางอื่นกล่าวออกมาเช่นนี้ การที่คุณชายหลี่ยังถามไม่ให้สอบสวนก็รังแต่จะทำให้คุณหนูหลี่รู้สึกร้อนใจเข้าไปใหญ่เป็นจริงดังที่คาด เพราะหลังจากที่เจียงซื่อเอ่ยจบคุณชายหลี่ที่กำลังอ้าปากกว้างจะกล่าวเอ่ยบางสิ่งก็ถึงกับจนด้วยคำพูด และในที่สุดคุณหนูหลี่ก็ยอมปริปากพร้อมกับใบหน้าที่เปลี่ยนไป “ข้า…รู้จักกับนายน้อยหลิวจริงๆ…”
เมื่อเห็นว่าผู้บัญชาการกำลังรับฟังอย่างตั้งใจ นางจึงกัดฟันเอ่ยออกมาว่า “แค่รู้จักกันเท่านั้น…”
“ไม่ทราบว่าคุณหนูหลี่รู้จักกับได้เขาได้อย่างไร”ผู้บัญชาการทราบดีว่าไม่ควรเร่งรัดจึงเอ่ยถามเสียงเรียบ
“ข้ามักจะมาพำนักที่วัดหลิงอู้อยู่เป็นประจำบางครั้งก็มีโอกาสได้พบนายน้อยตระกูลหลิวบ้างทำให้ได้รู้จักกันเจ้าค่ะ…” คุณหนูหลี่มองตาผู้บัญชาการอย่างลุกลี้ลุกลนก่อนจะรีบกล่าวเสริมว่า “แต่พวกเรามิได้สนิทกันนะเจ้าคะ!”
ผู้บัญชาการหันไปมองพระเสวียนฉือและพระสงฆ์ท่านอื่นๆ “หลิวเซิ่งมาที่วัดหลิงอู้บ่อยหรือไม่”
พระจือเค่อเอ่ยตอบ “บางครั้งก็มาพักอยู่ที่นี่สองสามวันขอรับ”
“ในเมื่อหลิวเซิ่งเป็นชาวเมืองหนิวชิง เหตุใดจึงต้องมานอนพักที่วัดเล่า”
พระจือเค่ออดไม่ได้ที่จะหันไปมองพระเสวียนฉือ
พระเสวียนฉือจึงอธิบายว่า “ผู้แสว
