ารย์ซื่อคง ถ้าพวกเรามีวาสนาคงจะได้พบกันอีก” เจียงจั้นประทับใจพระสงฆ์หนุ่มท่านนี้มาก กล่าวอำลาด้วยรอยยิ้ม แต่ก็รู้อยู่ในใจว่าคำสุภาพเช่นนี้เป็นเพียงแค่คำพูด และเมื่อออกจากวัดหลิงอู้แล้ว จะไม่คลุกคลีกับคนในวัดอีกอย่างแน่นอน
“แล้วพบกันใหม่โยม” พระสงฆ์หนุ่มมองเจียงจั้นจากไป นั่งพักบนพื้นอยู่สักครู่ แล้วเดินไปที่บ่อน้ำ
วันนี้เขามาเร็วกว่าวันก่อนๆ มาก แล้วยังมีโยมที่มีน้ำใจมาช่วยอีก ดูเหมือนว่าเขาจะได้กลับไปพักผ่อนในไม่ช้า
พระสงฆ์หนุ่มที่ฟืนพละกำลังหลังจากพักผ่อนก็ได้ตักน้ำหนึ่งถังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ถือน้ำเดินกลับไปทันที แต่จ้องไปที่ถังน้ำด้วยความตกใจ
ในถังน้ำที่เกือบเต็ม บ่อน้ำยังคงใสสะอาดอยู่ แต่กลับมีบางอย่างเกินขึ้นมา
นั้นคือรองเท้าหนึ่งข้าง
ทำไมในบ่อน้ำถึงตักรองเท้าขึ้นมาได้ล่ะ
พระสงฆ์หนุ่มมีสีหน้าท่าทางที่หวาดกลัวและสงสัย เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างใบหน้าเขาก็ตกตะลึง
หรือว่าจะมีศิษย์คนไหนพลาดตกน้ำกัน
ไม่สิ แต่ไม่ได้ยินว่ามีศิษย์คนไหนขาดเรียนเมื่อเช้านี้เลย——
พระสงฆ์หนุ่มวางถังน้ำลง ก้าวไปข้างหน้าอย่างหนักแน่น เกาะขอบบ่อและมองลงไป
“ซื่อคง เจ้ากำลังมองอะไร” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง เมื่อเสียงดังเข้าไปในหูของพระสงฆ์หนุ่มแล้วกลับรู้สึกว่าน่าขนลุก
……
เจียงจั้นออกจากภูเขาด้านหลังอย่างเงียบๆ แต่พบว่าเจียงซื่อรออยู่ไม่ไกล และมีอวี้จิ่นยืนอยู่ข้างๆ
เจียงจั้น
