ชื่อ!
“ดังนั้นจะบอกว่า ข้ากินอาหารที่ทำจากน้ำที่แช่ศพคนงั้นหรือ?” เจียงจั้นที่กำลังจะหมดอาลัยตายอยากมองไปยังใบหน้าที่สงบนิ่งของน้องสาวอันเป็นที่รัก
“มีเพียงความเป็นไปได้นี้” เจียงซื่ออดไม่ได้ที่จะพูด
เจียงจั้นตาเป็นประกาย เต็มไปด้วยความหวัง “มีความเป็นไปได้อย่างอื่นอีกไหม”
“อาจจะเป็นซากศพหมาแมว……”เจียงจั้นปิดปากตัวเองแล้วย่อลงบนพื้น
สวรรค์ ให้เขาตายเถอะ!
“แล้วอาหารอย่างอื่นล่ะ?” ทันใดนั้นอวี้จิ่นก็ถามขึ้นมา
เมื่อเทียบกับอาการคลื่นไส้ที่กินอาหารพวกนี้แล้วเขาอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นมากกว่า
แน่นอน ที่สำคัญคือเขายังไม่ได้กิน…. เหอๆความคิดที่ไร้ความปรานีแบบนี้ไม่สามารถให้รั่วไหลออกมาได้
เจียงซื่อคีบเต้าหู้ผัดชิ้นที่อยู่ใกล้ที่สุดขึ้นมาดมจากนั้นวางลงแล้วดมอาหารจานอื่น ทีละจานและสุดท้ายก็ยืนยันว่า “อาหารจานอื่นไม่เป็นไรมีเพียงแกงผักเท่านั้นที่มีกลิ่นแปลกๆ”
อวี้จิ่นถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ถ้าเช่นนั้นพวกเรากินข้าวกันก่อน กินอิ่มแล้วค่อยคุยกันต่อ”
เจียงจั้นหน้านิ่วคิ้วขมวด “อย่าเอ่ยถึง ‘กินข้าว’คำนี้เลย ข้าอยากจะอ้วก”
เจียงซื่อกลับพยักหน้า “อืม กินข้าวก่อน”
กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงคุยเรื่องอื่น
ทั้งสองคนหยิบตะเกียบขึ้นมาพร้อมกัน แล้วกินอย่างง่ายๆ
เจียงจั้นคลานขึ้นมา ด้วยใบหน้าที่ไม่มีอะไรให้อาลัยอาวรณ์ “พวกเจ้ากินกันให้อร่อย ข้าขอออกไปอยู่ข้างนอกเงียบๆ”
ชั่วพริบตาในห้องก็เหลือเพียงสองคนอีกครั้
