คนที่เดินออกมารู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก
เจียงจั้นตะโกนด้วยความประหลาดใจ “พี่อวี๋ชี”
อวี้จิ่นดูเหมือนเพิ่งจะเห็นเจียงจั้นที่กำลังรอคนอยู่ จึงแสดงท่าทางประหลาดใจออกมา “น้องเจียงเอ้อร์มาได้อย่าไร”
เจียงจั้นชี้ไปยังเจียงซื่อที่อยู่ข้างๆ “ข้าพาน้องสาวมาจุดธูปบูชา แล้วพี่อวี๋ชีอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
“เอ้อ ข้าก็มาจุดธูปบูชาเหมือนกัน” อวี้จิ่นยิ้มแล้วเหลือบมองเจียงซื่อ มองเพียงไม่นานแล้วจึงถอนสายตา ด้วยท่าทางที่สุภาพ
“ทำไมพี่อวี๋ชีถ่อมาจุดธูปบูชาถึงทีนี่ได้ล่ะ”เจียงจั้นเพ่งมองเณรน้อย ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเณรน้อยของที่นี่จะฉลาดกว่าเณรน้อยในวัดเมืองหลวงเลยทำไมทุกคนจึงถ่อมาที่วัดหลิงอู้กันล่ะ
อวี้จิ่นยิ้มและพูดว่า “ได้ยินมาว่าที่นี่ศักดิ์สิทธิ์มาก เพราะฉะนั้นข้าก็เลยมาขอพร”
“เณรน้อย ที่นี่ขออะไรแล้วศักดิ์สิทธิ์ที่สุดงั้นหรือ” เจียงจั้นถามเณรน้อยยิ้มหวาน ลมผ่านออกมาตรงที่ไม่มีฟันหน้า “คู่วาสนาไงล่ะ แน่นอนว่าต้องเป็นคู่วาสนา”
ทำไมโยมที่รูปงามเช่นนี้มักถามคำถามที่โง่แบบนี้เสมอล่ะ
เจียงจั้นชะงักไปเล็กน้อย ทันใดนั้นก็มองไปที่เจียงซื่อ แล้วยังมองไปที่อวี้จิ่นอีก
ขอคู่วาสนา?
น้องสี่ให้เขาพาออกมาจุดธูปบูชา นึกไม่ถึงว่าจะเป็นการขอคู่วาสนางั้นหรือในชั่วพริบตานี้ คุณชายรองเจียงไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกว่าน่าสนใจ กลับรู้สึกแย่เสียด้วยซ้ำ
โชคดีที่เขายังตามออกมาด้วย ตั้งนานแล้วก็ยังไม่ได้เรื่องอะไรเลย
“นึกไม่ถึงว่าพ
