ี่อวี๋ชีจะเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วย” ทำใจโกรธใส่น้องสาวไม่ลง เจียงจั้นหัวเราะเยาะอวี้จิ่น
“เจ้าโตกว่าข้าไม่เท่าไหร่ ก็ใจร้อนที่จะแต่งงานแล้วงั้นหรือ”
อวี้จิ่นอมยิ้มแล้วมองไปที่เจียงซื่อ “ใจร้อนมากๆเลยล่ะ หากช้าไปก้าวเดียวหญิงสาวดีๆ ก็ถูกคนอื่นหมั้นหมายไปแล้ว ดังนั้นข้าเลยมาขอพร ถ้าตั้งใจขออะไร มันก็เป็นจริงไงล่ะ”
เขาไปอยู่แถบหนานเจียงมาหลายปี ไม่ง่ายเลยที่จะมีผลงานอันยิ่งใหญ่ และมีคุณสมบัติที่จะกลับไปเมืองหลวงเพื่อช่วงชิงสิ่งที่ตัวเองต้องการผลสุดท้ายกลับรอจนได้ข่าวว่านางหมั้นหมายแล้ว
ในตอนนั้น เขาเกือบจะถือมีดไปสับน้องชายที่กวนใจนั้น แต่คนอื่นพูดว่าคุณหนูเจียงซื่อค่อนข้างพอใจกับเรื่องงานแต่งงานนี้
เขาเลยปล่อยหัวของน้องชายไปชั่วคราวยังดีที่สุดท้ายการแต่งงานของพวกเขาก็ไม่สำเร็จทันทีที่ได้ยินการถอนหมั้นของพวกเขา เขาก็รู้สึกกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ในตอนนั้นเขาก็สาบานว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่มีวันปล่อยมืออีก ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ต้องเป็นเจียงซื่อเท่านั้น
เขาไม่เชื่อว่าผู้ชายคนอื่นจะใช้ชีวิตเพื่อคิดถึงคุณหนูเจียงคนนั้นเหมือนกับเขา
เนื่องจากการแต่งงานเป็นคำสั่งของพ่อแม่ คำพูดของแม่สื่อ เดิมทีนางก็ไม่มีโอกาสได้ติดต่อกับชายที่นางต้องหมั้นหมายด้วย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชอบเลย แล้วทำไมเขาไม่สามารถเป็นคนนั้นได้ล่ะเขาจะอดทนรอจนกว่านางพยักหน้า จากนั้นก็ขอร้องพระบิดาประทานพิธีพระราชสมรสให้ไม่ใช่ใช้พระราชโองการก
