างๆ เต็มไปหมด และข้างๆ มีพระสงฆ์ท่านหนึ่งกำลังแกะเครื่องรางส่งให้กับศาสนิกชนที่เข้าแถวอยู่ด้านหน้าสุด
“ในวันธรรมดาคึกคักแบบนี้ไหม” เจียงซื่อไม่ได้รีบไปข้างหน้า ถามข่าวจากเณรน้อยอย่างใจเย็น
“ในวันธรรมดาคนไม่ได้เยอะแบบนี้ เครื่องรางจะมีแค่วันที่ลงท้ายด้วยห้า สีกามาทันเวลาพอดีเลย” เณรน้อยกินลูกอมเข้าไป แม้แต่รอยยิ้มก็ยังหวานเลย “สีกาอยากขอเครื่องรางอะไร เฌรสามารถไปเข้าแถวแทนสีกาได้”
“เอ่อ เครื่องรางยังแบ่งประเภทอีกหรือ”
“แน่นอน มีขอให้สุขภาพแข็งแรง แล้วยังมีขอให้ทุกอย่างราบรื่น มีหลายประเภท”
“ถ้าอย่างนั้นข้าขอทั้งหมดเลยได้ไหม”
เณรน้องลังเลไปสักพัก เห็นแก่ลูกอมสองถุงเลยพยักหน้า “สีกาให้เงินค่าน้ำมันงามากขึ้นพระพุทธเจ้าก็ไม่คิดว่าสีกาโลภแล้วล่ะ”
ไม่นานก็ได้เครื่องรางทั้งหมดมาถึงมือ สายตาของเจียงซื่อมองไปยังตัวอักษรสี่ตัว ‘มงคลคุ้มภัย’ ที่เขียนไว้บนเครื่องราง จดจ้องไม่ขยับเป็นเวลานาน
เครื่องรางที่ได้มาจากศพหญิงสาวก็เป็นแบบนี้!
“เครื่องรางชิ้นนี้ ปกปั้องอะไรหรือ”
เณรน้องเหลือบมอง ยิ้มแล้วพูดว่า “โยมที่ขอเครื่องรางแบบนี้มีน้อยมาก สีกาเห็นภาษาสันสกฤตที่อยู่ข้างล่าง ‘มงคลคุ้มภัย’ บรรทัดนี้ไหม นี่คือมนตร์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายในศาสนาพุทธของเรา โดยทั่วไปแล้วคนที่พบเจอเรื่องไม่ดีมาก่อนถึงจะมาขอเครื่องรางแบบนี้”
เจียงซื่อใจเต้น
สาวน้อยอายุสิบสามสิบสี่ปีที่ฐานะทางตระกูลดีเคยพบเจอเรื่องไม่ดีมาก่อน เพี
