เจียงซื่อโซเซ
“คุณหนู…”
อาหมานไม่ทันตั้งตัว อวี้จิ่นเข้าไปประคองเจียงซื่อไว้ได้เร็วกว่าก้าวหนึ่ง หลังจากนั้นก็ปล่อยมืออย่างรวดเร็วแล้วก้าวถอยหลัง เหมือนสุภาพบุรุษ“คุณหนูเจียง ระวังด้วย”
เจียงซื่อ “……”
“น้องสี่ เจ้าเหนื่อยใช่ไหม ไม่งั้นเข้าไปพักผ่อนในห้องก่อนค่อยออกมาเดินเล่นเถอะ”
“ไม่ล่ะ พี่รองไปดื่มชากับคุณชายอวี๋เถอะ” เจียงซื่อไม่มองอวี้จิ่นแม้แต่น้อย และเดินไปอย่างรวดเร็ว
ชาติที่แล้วเจ้าคนเลวผู้นี้ไม่ได้ไร้ยางอายขนาดนี้นิหรือว่าชาติที่แล้วนางจะหลอกง่ายเกินไป จึงไม่มีโอกาสได้แสดงธาตุแท้ออกมา?
เจียงซื่อยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
“คุณหนูเจียงเข้าใจข้าผิดหรือเปล่า” อวี้จิ่นถอนหายใจเบาๆ “น้องเจียงเอ้อร์เป็นคุณชายของจวนปัว บางทีคุณหนูเจียงคงรู้สึกว่าคนแบบข้าไม่เหมาะสมที่จะเป็นเพื่อนกับน้องเจียงเอ้อร์”เจียงจั้นได้ยิน ก็รีบอธิบายแทนเจียงซื่อ “น้องสี่ของข้าไม่ใช่คนแบบนั้น นางแค่เป็นคนเย็นชาพี่อวี๋ชีอย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับนางเลย”
ดูเหมือนว่ากลับไปต้องเตือนน้องสี่หน่อยแล้วต้องไว้หน้าเขาบ้าง และเกรงใจต่อผู้ช่วยชีวิตของเขาหน่อย
เณรน้อยได้ลูกอมหิมะอีกหนึ่งถุงและเดินข้างเจียงซื่ออย่างร่าเริง แนะนำสภาพภายในวัดให้นางฟัง
“เณรน้อย สามารถขอเครื่องรางได้ที่ไหนงั้นหรือ”“สีกาเชิญตามเณรมา”
เณรน้อยนำทางเจียงซื่อไปถึงห้องโถงอย่างรวดเร็ว
ภายในวิหารมีศาสนิกชนเข้าๆ ออกๆ ไม่ขาดสายชั้นด้านในสุดแขวนเครื่องรางรูปร่างต่
