เจียงซื่อเดินทางไปพบกับอาเฟยตรงสถานที่ที่เพิ่งเช่าไว้
“ขอบใจเจ้ามาก ลำบากไม่น้อยสินะ”
อาจเป็นเพราะเดินทางอย่างเร่งรีบ จึงทำให้อาเฟยมองดูแล้วดำคล้ำกว่าเดิมไปเล็กน้อย แต่ยังคงกระฉับกระเฉงดังเดิม
“คุณหนูกล่าวอะไรเยี่ยงนั้น การได้รับใช้คุณหนูไม่ได้ลำบากเลย” อาเฟยยิ้มแล้วโบกมือ
มีทั้งเงินมีทั้งอนาคต เหตุใดต้องรู้สึกลำบากเล่า“คนคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง”
อาเฟยส่ายหน้า มองไปทางเจียงซื่อดูเหมือนจะกล่าวอะไรออกมาแต่ก็หยุดไว้
เจียงซื่อไม่ได้รีบร้อน นางรอคำตอบของอาเฟยอย่างเงียบๆ
นางพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว ฃท้ายที่สุดจะเลือกอย่างไรคงต้องแล้วแต่ผู้เลือก
อาเฟยยิ้มออกมาแห้งๆ แล้วมองเจียงซื่อ “พี่ชายผู้นั้นเดินทางตามข้าเข้ามาในเมืองด้วยขอรับ”
เจียงซื่อวางถ้วยน้ำชาในมือลง “เขาจะมาพบข้าให้ได้งั้นหรือ”
หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ นางเองก็คิดมาออกถึงเหตุผลที่คนผู้นั้นจะเดินทางเข้ามาในเมืองหลวง
อาเฟยชะงักลง “ถูกต้องขอรับ เขากล่าวว่าจะมาพบคุณหนูให้จงได้ ข้าพยายามสลัดเขาทิ้งแต่ไม่อาจทำได้ จึงต้องยอมให้เขาติดตามมาด้วย”
“แล้วเขาอยู่ที่ใด”
“ข้าจัดการให้เขาพำนักในโรงเตี๊ยมแล้ว คุณหนูประสงค์จะให้เขาเข้าพบหรือไม่”เจียงซื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “อืมช่วยเตรียมการให้ด้วย ข้าจะไปพบเขา”
เขาสืบหาสาเหตุการเสียชีวิตของคู่หมั้นสาวมานานกว่าสิบปี และฆ่าตัวตายต่อหน้าหลุมศพของคู่หมั้นหลังจากฆ่าฆาตกรได้ คนเช่นนี้ แม
