้นไม่กล่าวถึงความจริงใจของเขา หากพูดถึงความตั้งมั่นแล้วก็ทำให้ผู้ที่ได้ฟังสะเทือนใจได้
ในที่สุด เรื่องของหลิวเซียนกูก็จบลงอย่างสมบูรณ์ หากนางปฏิเสธที่จะพบเขา ไม่รู้ว่าชายผู้นั้นจะทำเรื่องบ้าคลั่งใดในเมืองหลวง เมื่อถึงเวลานั้นคงจะปวดหัวน่าดู
“คุณหนูจะไปพบเขาที่ใด ที่โรงน้ำชาเทียนเซียงดีหรือไม่”
“ที่นั่นไม่เหมาะสม” เจียงซื่อส่ายหัว
คนผู้นั้นไม่ได้เหมือนอาเฟย
แม้ว่าอาเฟยจะเป็นเพียงอันธพาลตามท้องถนนแต่เขาก็เป็นคนในเมืองหลวง ไม่ว่าจะไปที่ใดก็ไม่มีใครจับตามอง แต่หากเป็นเขาผู้นั้น ถ้านับพบในโรงน้ำชาคาดว่าจะเป็นจุดสนใจไม่น้อย
หลังจากครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เจียงซื่อจึงได้ตัดสินใจว่า “พาเขามาที่นี่”อาเฟยลังเลเล็กน้อย “คุณหนู จะให้เขามาเจอที่นี่จริงหรือขอรับ”
เจียงซื่อยิ้ม “อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นบ้านเช่า ไม่สำคัญอะไรหรอก”
“ตกลง ข้าจะไปพาเขามา”
เจียงซื่อนั่งบนเก้าอี้หวายรออย่างอดทน ส่วนอาหมานหยิบพัดกลมขึ้นมาพัดวีให้นางอยู่ด้านข้าง
เสียงจักจั่นบนต้นไม้ส่งเสียงร้อง
ในที่สุดอาหมานก็ทนไม่ไหว นางเหน็บพัดไว้ที่เอวก่อนจะดึงชายเสื้อของเจียงซื่อและเอ่ยถามว่า“คุณหนูเจ้าคะ เมื่อคืนนี้คุณหนูถูกเจ้าคนโรคจิตนั่นรังแกหรือไม่เจ้าคะ”
เดิมทีนางไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเสียงตบนั่น แต่เมื่อคิดไปคิดว่าจึงรู้สึกว่าไม่ปกติ
หากว่าคุณหนูไม่ได้ถูกเขารังแก แล้วจะไปตบเขาด้วยเหตุใด
เจียงซื่อลืมเงยหน้าขึ้นเหลือบมองอาหมานอ
