ารมณ์ของนางจมดิ่งในทันใด “เจ้าอย่าได้กล่าวถึงเรื่องเมื่อคืนนี้อีก”อาหมานหุบปากของนางลง “ถ้าอย่างนั้นหมายความว่าถูกเขารังแกจริงๆ โธ่เอ๋ยตัวข้า บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ บ่าวควรจะเข้าไปช่วยคุณหนูไว้ตั้งแต่แรก!”
“อาหมาน!” เจียงซื่อส่องเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าขาวผ่องของนางแดงระเรื่อ
นางไม่ได้เขินอาย ทว่าเป็นความโกรธ
เมื่อนึกถึงการกระทำอันกล้าหาญของไอ้หมอนั่นแต่ในตอนนั้นนางกลับไม่กล้าที่จะสั่งสอนเขาเจียงซื่อโกรธอวี้จิ่น แต่โกรธตัวเองมากกว่า
เจ้าเด็กคนนี้ก็จริงเชียว เรื่องมีมากมายนางไม่พูดกลับมาพูดถึงเรื่องนี้
“อ้าว ดูเหมือนอาเฟยจะกลับมาแล้วนะเจ้าคะ”เมื่ออาหมานเห็นว่าคุณหนูของนางโกรธจริงๆ จึงได้รีบปลีกตัวหนี
อาเฟยเดินเข้ามาด้านใน ตามด้วยชายร่างสูงใหญ่อยู่ข้างๆ
“คุณหนู ผู้นี้คือฉินเจียงจวิน” อาเฟยรีบแนะนำกับเจียงซื่อ
เจียงซื่อจ้องมองไปยังชายผู้นั้นและพยักหน้าอย่างสุภาพแต่ดูเหินห่าง
ในตอนนั้นนางไม่มีผู้ใด เป็นจังหวะที่พบเข้ากับอาเฟย คนเช่นนี้สามารถทำได้ทุกอย่างเพราะกลัวตาย แต่แท้จริงแล้วควบคุมง่ายยิ่ง
แต่ชายตรงหน้านางที่เป็นคนไม่กลัวตายและไม่มีสิ่งใดต้องกังวลในโลกนี้ นางอาจไม่มีความสามารถพอที่จะรับมือ
สำหรับคนเช่นนี้ จึงเป็นเรื่องปกติที่ควรจะสุภาพด้วย จากนั้นส่งเขากลับไปอย่างปลอดภัย“เจ้าคือคนที่เขียนจดหมายหรือ” ชายผู้นั้นก้าวไปข้างหน้าและไม่รอช้าที่จะเอ่ยถาม
อาหมานเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงซื่อใ
