นทันที นางขมวดคิ้วและดุว่า “เจ้าเป็นใครมาจากที่ใด ทำตัวไร้มารยาทกับคุณหนูเช่นนี้ เจ้าทำให้คุณหนูของข้าตกใจกลัว”
“อาหมาน เจ้าออกไปก่อน” เจียงซื่อไล่อาหมานออกไปและพยักหน้าเล็กน้อยให้กับชายผู้นั้น“คือข้าเอง”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร” ชายผู้นั้นดูท่าทางตื่นเต้น
“ข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้” เจียงซื่อยิ้ม “แท้จริงสำหรับฉินเจียงจวิน เรื่องนี้สำคัญหรือ ท่านได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ยังไม่พออีกหรือ”
“ข้า…” ชายผู้นั้นกำหมัดไว้แน่นและจ้องไปที่เจียงซื่ออย่างไม่ขยับเขยื้อน
อาหมานเริ่มเกิดความประหม่า
นางสัมผัสได้ว่าชายตรงหน้านางไม่ธรรมดาแม้แต่นางยังอาจรับมือได้ไม่ง่าย
อาเฟยก็ประหม่าเช่นกันระหว่างทางที่เดินทางมา เขาและพี่ชายผู้นี้นับว่าผูกพันกันบ้าง ประเดี๋ยวหากถูกคุณหนูจัดการเขาควรจะเข้าไปช่วยร้องขอดีหรือไม่
“ข้ายังมีคำถามจะถาม” ชายผู้นั้นจ้องไปที่เจียงซื่ออย่างกลัวว่านางตรงหน้าจะหนีไป “อีกแค่คำถามเดียว”
เจียงซื่อยิ้มขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติและอ่อนโยน“เชิญฉินเจียงจวินเอ่ยมาเถิด”
“ภรรยาของข้าไม่รอข้า แต่นางไปเกิดใหม่แล้วจริงหรือ”เมื่อเห็นชายผู้นั้นกระวนกระวายใจ อาเฟยก็ทำท่ากลอกตา
ชายคนนี้ตามเขามาเมืองหลวงด้วยระยะทางหลายร้อยลี้เนื่องด้วยสิ่งนี้?
เขาก็สามารถตอบคำถามนี้ได้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องไร้สาระที่คุณหนูสร้างขึ้น
เจียงซื่อนิ่งเงียบ
นางเข้าใจพฤติกรรมของผู้ชายผู้นี้ดี
ในสายตาของใครๆ นี่อาจเป็นคำถามที่ไร้สาระ
