านส่ายหางมองด้วยความรังเกียจ
มันเลือกกินมากทีเดียว!
เจียงซื่อจ้องไปยังอวี้จิ่นและเอ่ยถามว่า “ข้าเข้าใจว่าท่านกำลังข่มขู่ข้าอยู่?”
อวี้จิ่นหัวเราะ น้ำเสียงหัวเราะสดใสผ่านหน้าต่างออกสู่ภายนอก
หลงต้านเกาศีรษะด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“คุณชายอวี๋ทำเช่นนี้ไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยนะ”
อวี้จิ่นพยักหน้า “ข้ารู้”
หากเป็นสุภาพบุรุษจะสามารถแต่งงานกับสตรีที่เขาชื่นชอบได้หรือ?
หึๆ ก่อนหน้านี้ที่จะแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ได้แม้แต่จะกล่าวกับนางสักสองสามคำ แต่หลังจากที่เขาทำตัวเกเร กลับสามารถนำตัวนางกลับมาเรือนได้ในตอนดึกดื่น
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าวิธีใดดีกว่ากัน
“ท่านทำเช่นนี้…” เจียงซื่ออยากจะบอกว่าเขาทำเช่นนี้คงไม่สามารถหาภรรยาได้ แต่เมื่อนึกถึงตัวตนของอีกฝั่าย นางก็กลืนประโยคนี้ลงไปอย่างเงียบๆ
องค์ชายเจ็ดผู้สง่างาม จะไปกังวลเรื่องนี้ได้อย่างไร
“หรือแม่นางเจียงเสียดายชีวิตของฉังซิงโหวซื่อจื่อ?”
เจียงซื่อกล่าวออกมาอย่างเยาะเย้ย “สำหรับบางคนแล้ว หากจะให้ชดใช้เพียงชีวิตคงไม่อาจชำระความผิดที่ทำได้!”หนึ่งชีวิตจะไปเพียงพอได้อย่างไร
แล้วเด็กสาวเหล่านั้นที่ถูกไอ้สัตว์นรกนั่นฆ่าตั้งแต่ต้นปี ไหนจะบรรดาญาติที่สูญเสียบุตรสาวสุดที่รักไปเล่า
สามีภรรยาฉังซิงโหวที่เลี้ยงดูซื่อจื่อบุตรของพวกเขาให้เป็นคนเช่นนี้ได้ ไม่ต้องรับผิดชอบสักหน่อยหรือ
นางไม่อาจทนดูจวนฉังซิวโหวอยู่อย่างสงบสุขหลังจากที่ฉังซิงโหวซื่อจื่อสิ้นชีวิตลงได
