ตอนที่เจียงซื่อจะล้มปั่วยในงานเลี้ยง และอีกครั้งคือหลังจากที่เจียงซื่อถอนหมั้นกับคนที่จวนอันกั๋วกง นับว่านางเป็นสหายที่คอยรับฟังความในใจของเจียงซื่อก็ว่าได้
เจียงซื่อยิ้มแย้มขณะที่ถือเทียบขอพบขึ้นมาดู
เนื่องด้วยนิสัยชอบใส่ใจเรื่องชาวบ้านของเซี่ยชิงเหยา นางจึงตั้งใจมาหาเจียงซื่อด้วยเหตุผลนี้เจียงซื่อหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนตอบรับจดหมายและสั่งให้อาเฉี่ยวนำไปส่ง
เนื่องจากจวนหย่งชังปัวอยู่ติดกับจวนตงผิงปัวเซี่ยชิงเหยาจึงมาถึงในเวลาเพียงไม่นาน
อายุของเซี่ยชิงเหยาไล่เลี่ยกับเจียงซื่อ ใบหน้าทรงผลผิงกั่ว[1]ของนางมีลักยิ้มอยู่บนแก้มทั้งสองข้าง เซี่ยชิงเหยายิ้มแย้มก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า“อาซื่อ ข้ามาแล้ว”
เจียงซื่อนั่งรออยู่ที่โต๊ะน้ำชา เบื้องหน้ามีกาน้ำชาและขนมที่ถูกเตรียมไว้พร้อม
เซี่ยชิงเหยาถือวิสาสะนั่งลงที่ฝังตรงข้ามเจียงซื่อ
แก้มสีแดงระเรื่อกับแววตาเป็นประกายของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เจียงซื่อพอจะมองออกว่าเพื่อนของนางต้องการจะพูดบางอย่าง
“ดื่มชาให้ชุ่มคอเสียก่อนเถิด” แก้วชาใสถูกเลื่อนไปตรงหน้าของเซี่ยชิงเหยา
เซี่ยชิงเหยายกชาขึ้นมาดื่มสองอึกก่อนจะกระซิบเสียงเบาอย่างมีลับลมคมในว่า “วันนี้มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น”
คิกคิก อาหมานที่ยืนอยู่ข้างๆ หลุดหัวเราะออกมา
เซี่ยชิงเหยาเหลือบมองอาหมานด้วยสีหน้าอึดอัดใจ
อาหมานรีบก้มหน้าปรับท่าทีสำรวมทันที
เซี่ยชิงเหยารู้ว่าสาวใช้ของเจียงซื่อคนนี้ไม่ค่อยมีไหวพริบจึงไม่
