ได้ถือสา นางวางสองมือไว้บนโต๊ะเบื้องหน้าพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้เอ่ยว่า “หลิวเซียนกูที่มาทำพิธีขับไล่วิญญาณชั่วร้ายที่จวนของเจ้าถูกฆ่าตายเมื่อคืนนี้!”
เมื่อเห็นว่าเจียงซื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ เซี่ยชิงเหยาจึงเขย่าตัวนางเอ่ยถามว่า “คาดไม่ถึงหรือรู้สึกกลัวเจ้าก็ช่วยตอบให้หน่อยเถอะ”
“คาดไม่ถึง แล้วก็น่ากลัวด้วย!” เจียงซื่อแสร้งพยักหน้าอย่างจริงจัง
ดวงตากลมโตของเซี่ยชิงเหยาจ้องมองมาที่เจียงซื่อครู่หนึ่งก่อนจะบ่นกระปอดกระแปดออกมา“เจ้าก็เป็นซะอย่างนี้ ต่อให้รู้สึกว่าน่ากลัวมากแค่ไหนก็ยังเก็บงำความรู้สึกเอาไว้”
สมัยยังเด็กนางรู้สึกไม่ค่อยถูกใจในตัวเจียงซื่อนักเนื่องจากนางรู้สึกว่าเด็กสาวแต่งตัวงามพริ้งกับรอยยิ้มเพียงแค่มุมปากอย่างเจียงซื่อไม่ใช่คนพวกเดียวกับนาง
จนกระทั่งวันหนึ่ง นางรบเร้าให้พี่ชายพานางออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก แต่เมื่อออกไปได้แล้วนางกลับถูกพี่ชายที่อยู่ในวัยจงเกลียดจงชังน้องตัวเองทิ้งให้อยู่คนเดียว
นางที่ถือถังหูลู่[2]อยู่ในมือยืนงงอยู่เพียงลำพังกลางถนน ซ้ำยังถูกพวกเด็กนรกแกล้งดึงผมดึงกระโปรง คราวนั้นเจียงซื่อสั่งให้อาหมานซึ่งโตกว่าเข้ามาช่วยนางเอาไว้
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานางก็เกาะติดเจียงซื่อไม่ไปไหนเจียงซื่อที่ทั้งสวยและใจดีกับนาง ถึงแม้จะชอบแสดงท่าทีเย็นชา ทว่าหากยกนิ้วขึ้นมานับข้อดีของเจียงซื่อก็มีมากกว่าไอพี่ชายบ้าที่นางพึ่งพาอะไรไม่ได้เลย
เจียงซื่อไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร
เมื
