โรงเตี้ยมในเมืองเล็กๆ และถึงแม้จะครึกครื้นแต่ความหรูหราก็สู้ในเมืองไม่ได้
เด็กหนุ่มผู้นั้นคืออาเฟย
อาเฟยเดินเข้าไปในโรงเตี้ยม สั่งสุราพร้อมกับเจ้าล้มมากินในมุมหนึ่งภายในร้าน ชายผู้นั้นดื่มสุราอึกใหญ่ เบื้องหน้าของเขามีเพียงถั่วลิสงจานเล็กจานหนึ่ง
สิ่งที่เขาดื่มเป็นเพียงสุราราคาถูก
อาเฟยยกสุราชั้นดีพร้อมกับจานเนื้อลาตุ๋นมาวางไว้ตรงหน้าชายผู้นั้น พลางเอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า“ดื่มคนเดียวมันน่าเบื่อเกินไป จะว่าไปแล้วข้ารู้สึกถูกชะตากับพี่ชายเหลือเกิน เรามาดื่มด้วยกันดีไหม”
ชายเหลือบมองอาเฟย
จากดวงตาแดงก่ำและอาการสะลึมสะลือของชายหนุ่มทำให้อาเฟยพอจะทราบได้ว่าชายผู้นี้คงดื่มไปไม่น้อยแล้ว
“ดื่มอีก มาดื่มกันอีก” ชายหนุ่มเป็นคนถึงไหนถึงกัน เขายกจอกสุราขึ้นมาชนกับอาเฟยอย่างไม่เหนียมอาย หลังจากกระดกสุราลงคอแล้วก็ใช้ตะเกียบคีบเนื้อลาใส่ปากทันที
ชายเคี้ยวเนื้อลาตุ๋นที่หอมละมุนแล้วกลืนลงคอเขาตบโต๊ะฉาดใหญ่พลางเอ่ยขึ้นว่า “สุดยอดไปเลย ไม่ได้กินเนื้อลาตุ๋นร้านนี้มานานแล้ว”
จากนายพลที่เคยมีตำแหน่งยศสูงศักดิ์ แต่เพราะคู่หมั้นจากไปอย่างกะทันหันทำให้เขาจมอยู่กับความทุกข์โศกจนเสียการเสียงาน แม้ว่าทุกวันนี้ผู้คนยังคงเรียกเขาว่า ‘ฉินเจียงจวิน’ เพราะความเคยชิน แต่ก็มีบางคนเรียกเพราะจงใจจะล้อเลียนเท่านั้น
คนที่รู้สึกชื่นชมในความรักที่ชายมีต่อคู่หมั้นไม่เปลี่ยนแปลงนี้ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นพวกผู้หญิงแต่สำหรับพวกผู้ชา
