ยส่วนใหญ่แล้วมักจะแสดงท่าทีเอือมระอากับพฤติกรรมของชายผู้นี้เสียมากกว่า
แค่ผู้หญิงคนเดียวที่ยังไม่ได้แต่งงานด้วยยังสามารถทำให้เขาเป็นได้ขนาดนี้ ช่างไร้อนาคตเสียจริง
ชายหนุ่มยกชนจอกกับอาเฟยครั้งแล้วครั้งเล่าทันทีที่เนื้อลาตุ๋นกองพูนในจานหายวับไป เขาก็เช็ดปาก ยืนขึ้นและเอ่ยว่า “ข้าอิ่มล่ะ ขอบใจ”
อาเฟยเฝั้ามองชายผู้นั้นเดินโซซัดโซเซออกไปโดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขานั่งรออยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเรียกคิดเงิน จากนั้นจึงค่อยวิ่งตามออกไป
“ตามข้ามาทำไม!” ชายผู้นั้นคว้ามับเข้าที่แขนของอาเฟยและดันตัวอาเฟยติดกำแพง
อาเฟยยิ้มแหยด้วยความเจ็บปวด แต่มิได้ส่งเสียงใดออกมา
เพราะเคยผ่านความเจ็บปวดจากปินปักผมของอาหมานคราวนั้น ความเจ็บปวดคราวนี้จึงนับว่าเล็กน้อย
“เจ้าเป็นใคร” ชายจ้องเขม็งไปที่อาเฟยพลางคิดกับตัวเอง
แต่เจ้าเด็กนี่กลับดูไม่เหมือนพวกนักเลงใจเสาะทั่วไป
บางคนที่ดื่มสุราจนเมา อาจจะไม่ได้เป็นเพราะดื่มเกินขนาดที่ตัวเองจะรับไหว เพียงแค่รู้สึกอยากเมาก็เลยปล่อยให้ตัวเองเมามาย ชายผู้นี้ก็เป็นเช่นนั้น
อาเฟยสบตาชายหนุ่มหัวเราะขึ้นและเอ่ยคำถามแปลกๆ ออกไปว่า “พี่ชายอ่านหนังสือออกหรือไม่”ชายชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้า
เด็กพิลึกพิลั่นที่มาพร้อมกับคำถามสุดประหลาดทำให้ชายเริ่มรู้สึกว่าชีวิตที่จมอยู่กับความเจ็บปวดและเฉื่อยชามานานกว่าสิบปีของเขากำลังจะเปลี่ยนไป
“อ่านออกก็ดีแล้ว” อาเฟยหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้
