สองนาน ข้าเองก็อดรนทนไม่ไหวจึงต้องมาหาเจ้านี่แหละ ข้าอยากรู้ว่าหลิวเซียนกูเก่งกาจถึงขั้นนั้นเชียวหรือ”
“ในเมื่อรักษาดวงตาของท่านย่าได้ก็ต้องนับว่าเก่งกาจอยู่พอตัวจริงไหม” เจียงซื่อตอบเสียงเรียบ
คำสัญญาที่นางเคยให้ไว้กับหลิวเซียนกูว่าจะให้ทั้งชื่อเสียงและเงินทอง นางก็ไม่เคยผิดสัญญาเพียงแต่หลิวเซียนกูไม่มีโอกาสได้มีชีวิตอยู่เสวยสุขเท่านั้นเองสิ่งที่หลิวเซียนกูทำไว้กับผู้บริสุทธิ์เลวร้ายเกินกว่าที่เจียงซื่อจะรู้สึกอาลัยอาวรณ์กับการตายของนาง หรือแม้แต่จะให้รู้สึกเห็นอกเห็นใจด้วยก็คงเป็นไปไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น หากหลิวเซียนกูที่มีชื่อเสียงโด่งดังคิดจะทำเรื่องเลวร้ายก็คงสามารถทำได้มากกว่าแต่ก่อน ฉะนั้นผลกรรมที่จะนำพานางมาสู่จุดนี้ก็คงจะร้ายแรงมากกว่าเดิม
อาจกล่าวได้ว่าการส่งอาหมานไปเชิญหลิวเซียนกูมาไม่ต่างอะไรกับการผลักนางให้เข้าไปใกล้ปรโลกมากขึ้น
“หากเป็นเช่นนั้นข้าก็ยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่” เซี่ยชิงเหยาหน้านิ่วคิ้วขมวด “แค่ท่านแม่ทราบเรื่องการตายของหลิวเซียนกูก็ถึงกับน้ำตาตก นั่นแสดงว่าท่านคงตั้งความหวังไว้ไม่น้อยว่าหลิวเซียนกูจะช่วยท่านได้ ว่าแต่ท่านแม่กำลังทุกข์ใจเรื่องใดกันนะ”
จวนหยงชังปัวกำลังประสบเรื่องร้ายใดอยู่นะ
เจียงซื่อครุ่นคิดกับตัวเอง
เมื่อชาติภพที่แล้ว การแต่งงานของนางถูกเร่งรัดให้เร็วกว่ากำหนด นางจึงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องอื่น แต่หากนึกถึงเรื่องที่ชาวบ้านพูดถึงจวนหยงชังปัวแล้ว
