ตามองเห็นแล้ว?
ภายในห้องเงียบเชียบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่น
เฝิงเหล่าฮูหยินกะพริบตาอย่างยากลำบาก“นั่น…ซื่อเอ๋อร์?”
ตำแหน่งที่เจียงซื่อยืนอยู่เป็นจุดที่เฝิงเหล่าฮูหยินสามารถมองเห็นได้พอดี
หญิงสาวถลาเข้าไปหาเฝิงเหล่าฮูหยินด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกล่าวอวยพร “ขอแสดงความยินดีกับท่านย่าที่หายดีเจ้าค่ะ”
นางที่ยืนอยู่ตรงนั้นแม้จะมั่นใจว่าดวงตาของเฝิงเหล่าฮูหยินจะดีขึ้น แต่หากไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเองใกล้ๆ ก็คงไม่อาจวางใจได้ ฉะนั้นนางจึงอาศัยช่วงจังหวะโกลาหลแทรกตัวเข้าไปทันที
ที่แท้ก็คือเด็กสาวหน้าตางดงามกอปรกับรอยยิ้มตราตรึงราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ
สายตาขุ่นมัวของเฝิงเหล่าฮูหยินกลับมามองเห็นชัดเจนแล้วมองเห็นแล้ว นางมองเห็นแล้วจริงๆ!
แต่ละคนที่อยู่ในห้องนั้นรู้สึกราวกับเพิ่งตื่นจากฝันจึงค่อยๆ เดินมากล่าวยินดีต่อเฝิงเหล่าฮูหยินทีละคน
เซียวซื่อแทรกตัวมาตรงกลาง ใบหน้าเปือนรอยยิ้มอย่างมีความสุข แต่ในใจของนางแทบอยากจะเอาหัวโขกผนังให้รู้แล้วรู้รอด
แย่แล้ว หากเป็นเช่นนี้ เรื่องที่บอกว่าเชี่ยนเอ๋อร์ถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงก็ไร้ข้อกังขาแล้วสิ!
เจียงเชี่ยนเป็นฮูหยินของฉังซิงโหวซื่อจื่อ เป็นถึงสตรีชั้นสูง หากถูกตีตราเช่นนี้ ในอนาคตก็ไม่รู้ว่าจะต้องพบเจอกับเรื่องไร้สาระอีกมากน้อยเพียงใด
เฝิงเหล่าฮูหยินยินดีจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้
คนที่ไม่เคยประสบกับความมืดบอดเช่นนี้ก็ยากที่จะเข้าใจความทุกข์ที่เจ้าตัวรู้ส
