ะสาวใช้เดินเข้าไปในห้องพิเศษแล้ว อาเฟยที่รออยู่ที่นั่นนานแล้วก็ถูกเรียกเข้ามา
อาหมานถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ดีที่ยังรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร
“คุณหนู นี่เงินของคุณหนู…” สองมือที่สั่นเทาของอาเฟยค่อยๆ หยิบซองกระดาษมันออกมาจากอกเสื้อ
อาหมานรับมาและเปิดดูด้านใน นับเงินในซองถึงสามรอบก่อนที่จะเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า“คุณหนู ครบถ้วนเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
อาหมานก็เข้าใจความหมายนั้นทันที นางหยิบธนบัตรร้อยตำลึงออกมาและส่งให้อาเฟยอย่างไม่เต็มใจนัก “อ่ะ ตามที่ตกลงกันไว้”
“ข้าจะรับไว้ได้อย่างไร…” ยังพูดไม่ทันจบอาเฟยก็รีบคว้าธนบัตรนั้นไปทันที
“เอาเงินให้อาเฟยอีกร้อยตำลึง”
“คุณหนู!”
เจียงซื่อเลิกคิ้ว
อาหมานยอมแพ้ หยิบธนบัตรอีกหนึ่งร้อยส่งให้อาเฟย
แต่คราวนี้อาเฟยไม่รับ “คุณหนู ที่ตกลงกันไว้คือหนึ่งร้อยตำลึง…”
“นั่นมันตอนที่ลงหนึ่งจ่ายห้า เจ้าลงเดิมพันในจังหวะที่เหมาะเจาะทำให้ข้าได้เงินเพิ่มขึ้น อีกร้อยตำลึงนี่ข้าจึงให้เป็นรางวัล”
“ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยไม่เกรงใจแล้วนะขอรับ”อาเฟยที่หน้าหนาเป็นทุนเดิมได้ฟังคำตอบของเจียงซื่อก็รีบเข้ามารับเงินหน้าระรื่น
ดึงก็แล้ว ทำไมดึงไม่ออก
อาเฟยเหลือบมองอาหมานและพูดเตือนว่า “พี่อาหมาน ตั๋วเงินจะขาดอยู่แล้ว…”
