งประตูบ้านใหญ่ถูกเปิดเอาไว้ คนเฝั้าประตูมองหลิวเซียนกูที่กำลังเดินมาด้วยสายตาดูถูก
“เซียนกูระวังพื้นต่างระดับด้วยขอรับ มิฉะนั้นอาจล้มได้นะขอรับ”
หลิวเซียนกูย่างเท้าเดินไป คำพูดของคนเฝั้าประตูทำให้ใบหน้าของนางซีดเผือด
“ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว” ด้านนอกประตูมีฝูงชนคับคั่ง เมื่อเห็นเงาของหลิวเซียนกูปรากฏขึ้นเสียงผู้คนก็เริ่มโหวกเหวกขึ้นทันที
“สรุปแล้วตาของเหล่าฮูหยินหายดีหรือยัง”
“เห็นชัดๆ ว่าไม่ดี ไม่เห็นหน้าหมดอาลัยตายอยากของหลิวเซียนกูหรือยังไง”
“โธ่ ข้าคิดไว้แล้วเชียวว่าต้องเป็นเช่นนี้ ไม่สนุกเอาเสียเลย พนันชนะก็ได้เงินไม่เท่าไหร่”
“ช่างเถอะ ถือว่าได้เปล่าแล้วกัน อย่างน้อยๆ ก็มีเงินไปซื้อเนื้อกินสักมื้อ”“ก็จริง ถือเสียว่าได้เปล่า”
ในขณะนั้นพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน แสงสีส้มอ่อนปกคลุมไปทั่วท้องฟั้าทางทิศตะวันตก หลิวเซียนกูมองไปนอกประตูที่ค่อยๆ มืดลง ตัวของนางไม่มีความกล้าที่จะก้าวเท้าออกไปแม้แต่ก้าวเดียว
ซวยแล้ว นางคงถึงคราวซวยแล้วจริงๆ
“ถุย นังแม่หมอลวงโลก!” หญิงที่กำลังอุ้มเด็กด่าประณาม
คำด่านี้เป็นเสมือนเชื้อไฟปลุกเร้าความรู้สึกของฝูงชน ทั้งไข่เน่าและผักเน่าเก่าเก็บลอยมาทางหลิวเซียนกู
ในชั่วพริบตาเดียว ไข่เน่าใบหนึ่งก็ลอยมาโดนหลิวเซียนกูเข้าอย่างจัง ไข่เน่ากลิ่นเหม็นหึ่งไหลเยิ้มอาบลงข้างแก้ม หลิวเซียนกูที่หมดสิ้นแล้วซึ่งความหวังกลับมิได้ตอบสนองใดๆ
กลายเป็นคนเฝั้าประตูที่เริ่มร้อนใจ “หยุ
