ทันที
มารดาเสียตาไปข้างหนึ่งก็แล้วกันไป แต่หากมีเหตุให้ถึงแก่ชีวิตคนที่จะซวยคนแรกก็คือเขา
ตามธรรมเนียมปฏิบัติในยุคต้าโจว หากบุพการีของขุนนางมีอันเป็นไป ลูกหลานจะต้องไว้อาลัยเป็นเวลาสามปีในวัยของเขาเป็นช่วงที่กำลังดิ้นรนต่อสู้เพื่อหน้าที่การงาน แต่การพ้นจากตำแหน่งเป็นเวลาสามปีจะกระทบต่อความก้าวหน้าในการเป็นขุนนางอย่างมหาศาล
“ก็แค่น้ำมนตร์…” ภายใต้ท่าทางองอาจน่าเกรงขามของนายท่านรองเจียง ทำให้หลิวเซียนกูที่เผลอตอบออกมาได้เพียงครึ่งประโยคหยุดชะงักทันที
น้ำ!
สิ่งที่เจียงซื่อบอกนางเมื่อครู่คือ ‘น้ำ’ !
หลิวเซียนกูปรี่ไปดูอาการของเฝิงเหล่าฮูหยิน
ตาซ้ายของเฝิงเหล่าฮูหยินมีเลือดไหลออกมาทำให้คนที่เห็นรู้สึกตกใจกลัว
การที่เลือดไหลออกจากตาแตกต่างจากเลือดไหลออกจากอวัยวะอื่นๆ สาวรับใช้สองสามคนที่ถือผ้าขนหนูอยู่ในมือไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร พวกนางเพียงแต่ยืนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา
“น้ำ!” หลิวเซียนกูเอ่ยเสียงดัง
ผู้คนในห้องต่างมองมาที่นางเป็นตาเดียว
มาถึงตอนนี้หลิวเซียนกูเองก็ทุ่มสุดตัวเพราะไม่มีสิ่งใดจะเสีย นางรีบสั่งว่า “รีบไปเอาน้ำเย็นมาให้เหล่าฮูหยินล้างตาเร็วเข้า”
“พอเถอะ เจ้าทำให้เหล่าฮูหยินเป็นถึงขนาดนี้ ยังจะทำร้ายท่านอีกหรือ” เซียวซื่อแผดเสียง
“อาฝู รีบไปตักน้ำมาให้ท่านย่าล้างตาเร็วเข้า”เจียงซื่อเอ่ยขึ้นภายใต้บรรยากาศตึงเครียด
“คุณหนูสี่จะมาสั่งการโดยพลการเช่นนี้ไม่ได้!”
“ท่านอาสะใภ้ร
