ซิน รอพวกนายท่านลงโทษ!” อาฝูกวาดตามองหลิวเซียนกูด้วยสายตาเย็นชาไม่ต่างอะไรกับการมองซากศพที่ตายแล้ว
ทันใดนั้นมีหญิงแก่สองคนปรี่เข้ามาหิ้วปีกซ้ายขวาของหลิวเซียนกูเข้าไปในจวน
ระหว่างการฉุดกราชากลากถู หลิวเซียนกูบังเอิญเดินสวนกับเจียงซื่อในเรือนฉือซิน
หลิวเซียนกูที่รู้ว่าคราวเคราะห์กำลังคืบคลานมาถึงตัวสบตากับเจียงซื่อโดยทันที
เจียงซื่อขยับริมฝีปากขมุบขมิบแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
นางยังคงสงบนิ่ง เป็นความสงบนิ่งที่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกว่านางเป็นผู้ทรงปัญญา ราวกับจะบอกว่านางนี่แหละคือผู้ชนะ
ผู้ชนะ?
หลิวเซียนกูที่กำลังเข้าตาจนตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวขึ้นมาทันทีความรู้สึกเหล่านั้นปรากฏผ่านแววตาของนางอย่างชัดเจน
นางและเจียงซื่อได้ทำข้อตกลงกันอย่างลับๆ หากนางล่มจม คุณหนูสี่เองก็คงมือเปล่ากลับไปไม่ต่างกัน
ถ้าอย่างนั้นคุณหนูสี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน
เมื่อคนตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง บางทีสมองก็อาจมีความคิดดีๆ เกิดขึ้น หลิวเซียนกูกำลังทบทวนบางอย่าง นางกำลังขบคิดอย่างหนักว่าเมื่อครู่เจียงซื่อขยับปากขมุบขมิบเป็นคำว่าอะไร
นางพูดออกมาหนึ่งคำ เจียงซื่อกำลังจะบอกสิ่งใดกับนางกันแน่
“หลิวเซียนกู เจ้าเอาอะไรให้เหล่าฮูหยินกิน รีบบอกความจริงมาเดี๋ยวนี้!”
ขณะนี้ในเรือนฉือซินอลหม่านอย่างที่สุดเนื่องจากเจ้านายจากทุกเรือนมารวมตัวกันในที่แห่งนี้ ทันทีที่หลิวเซียนกูปรากฏกายนายท่านรองเจียงก็ตะโกนถามด้วยความขึงขัง
