นเพิ่งเห็นด้วยกับการที่จะให้หลิวเซียนกูออกไป”
“ตอนนั้นคือตอนนั้น ตอนนี้คือตอนนี้ ข้าคิดว่าที่ซื่อเอ๋อร์พูดนั้นก็มีเหตุผล”
“พี่ใหญ่!” นายท่านรองเจียงชะงักงันนิ่งอึ้งไป
เอ่ยวาจาไม่ไว้หน้าเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน
เจียงอันเฉิงกล่าวออกไปอย่างหมดความอดทน“เรื่องเล็กเพียงเท่านี้เอง ซื่อเอ๋อร์อุตส่าห์ลั่นออกไปแล้ว หรือเจ้าอยากทำให้นางเสียหน้าต่อหน้าชาวบ้านล่ะ การเป็นคุณหนูนั้นสู้การเป็นคุณชายไม่ได้หรอกนะ แล้วอีกอย่างหนึ่ง การเชิญหลิวเซียนกูมาที่จวนก็เป็นความคิดของพวกเจ้าเอง วันนี้จะให้นางออกไปก็เป็นความคิดของพวกเจ้าอีกเช่นกัน นี่พวกเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”
ปากของนายท่านรองเจียงกระตุกอย่างแรง
ความคิดเลอะเทอะที่จะไปเชิญแม่หมอ มันใช่ความคิดของข้าที่ไหนกัน เป็นความคิดของภรรยาที่ไม่ได้เรื่องต่างหากเล่า!
“เอาเถอะ ให้นางอยู่ต่อไปเถอะ พรุ่งนี้เมื่อไหร่เจ้าใคร่จะพาตัวนางไปไหนก็ตามใจ ข้าจะไปบอกท่านแม่เอง”“ท่านพ่อ ข้าจะไปกับท่านด้วย” เจียงซื่อยิ้มแย้มพลางวิ่งตามไป
เจียงจั้นกะพริบตาให้เจียงซื่อพลางกระซิบว่า“เจ้าควรขอบคุณพี่รองที่ส่งม้ามาช่วยพลทหารอย่างเจ้าได้ทันกาลมิใช่หรือ”
“ไว้ข้าทำเหอเปาให้พี่รองหนึ่งอันก็แล้วกันเจ้าค่ะ” เจียงซื่ออารมณ์ดีอย่างออกนอกหน้า
นายท่านรองเจียงจ้องมองพ่อลูกที่เดินตามกันเข้าไปในเรือนฉือซินอย่างร่าเริงด้วยสายตาเย็นชาเขาสั่งให้เซียวมาหม่าพาตัวหลิวเซียนกูกลับไปที่เรือนรับรอง แล้ว
