ตัวเขาก็รีบตามไปทีหลัง“นี่คือยาเม็ดรักษาดวงตาที่บรรพบุรุษของข้าน้อยสืบทอดกันมาหลายรุ่น เหล่าฮูหยินรับประทานเช้าเย็นครั้งละเม็ดติดต่อกันเจ็ดวัน ดวงตาของท่านก็จะดีขึ้นอย่างแน่นอนขอรับ” ในเรือนฉือซินบุรุษวัยกลางคนมีเคราแพะบนใบหน้าหยิบไหกระเบื้องเคลือบสีขาวใบเล็กกว่าฝั่ามือออกมาพร้อมเอ่ยสรรพคุณ
อาฝูรับไหใบเล็กนั้นพร้อมพยักหน้า
“เหล่าฮูหยิน ท่านสามารถวางใจได้ หมอจางผู้นี้เป็นหมอรักษาโรคตาชื่อดังในแถบนี้ หากลูกรู้เร็วกว่านี้ก็คงรีบเชิญมาแต่แรกแล้วเจ้าค่ะ คงไม่ปล่อยให้แม่หมอนั่นมาหลอกลวงพวกเราอย่างแน่นอน” เซียวซื่อผู้เอ้อร์ไท่ไท่แสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความละอายใจ
เฝิงเหล่าฮูหยินพยักหน้าอย่างไม่สบอารมณ์
เรื่องที่น้ำมนตร์ของหลิวเซียนกูเคยทำคนตายมาแล้วจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่นั้น อย่างไรเสีย ก็ไม่ควรดื่มน้ำมนตร์นั้นเข้าไปอีกแน่ ส่วนหมอที่เชี่ยวชาญเรื่องการรักษาดวงตาจะเป็นอย่างไร ก็คงต้องลองดูสักหน่อย
“อาฝู เจ้าไปเทน้ำมาหน่อย เหล่าฮูหยินจะได้ทานยา” เซียวซื่อสั่งสาวรับใช้
“ช้าก่อน” เจียงซื่อเดินเข้ามา
เซียวซื่อขมวดคิ้วทันทีที่เห็นเจียงซื่อ
ในเวลาเช่นนี้ เด็กจอมก่อเรื่องนี่จะมาก่อเรื่องอันใดอีก
ขอเพียงเหล่าฮูหยินกินยาเม็ดรักษาดวงตานี่เข้าไป เรื่องของหลิวเซียนกูก็เป็นอันจบลงทันที
หากดวงตาของเหล่าฮูหยินดีขึ้น ก็จะบอกได้ว่าเป็นผลมาจากยาเม็ดรักษาดวงตา แต่หากอาการไม่ดีขึ้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่อย่างใด
