เจียงซื่อยัดขนมนั่วหมี่ฮวาใส่มืออาหมาน “พี่รองพวกเราเข้าจวนกันเถอะ”
เจียงจั้นคว้าตัวเจียงซื่อไว้ “อย่าเข้าทางประตูใหญ่เลย เจ้าจะโดนคนเบียดเอา”
เจียงซื่อส่ายหัวเอ่ยว่า “ไม่ ข้าจะเข้าทางประตูใหญ่เนี่ยล่ะ”
“เห้อ…” เมื่อเห็นว่าเจียงซื่อก้าวเดินนำหน้าไปเจียงจั้นจึงทำได้เพียงรีบเดินตามไป
มีคนมากมายถึงเพียงนี้ เกิดมีคนเดินไม่ดูตาม้าตาเรือมาชนน้องเข้าก็แย่น่ะสิ
“หลีกทางหน่อย หลีกทางหน่อย หลีกไปให้หมด”
ขณะที่เจียงจั้นเปิดทางให้เจียงซื่อ เจียงซื่อก็เดินอย่างรวดเร็วจนเกือบจะถึงหน้าประตูใหญ่สีแดงสดแล้ว
เมื่อพ่อบ้านเห็นเจียงซื่อ เขาก็สะดุ้งพลางรีบเอ่ยทักขึ้นว่า “คุณหนูสี่กลับมาแล้วหรือขอรับ”
“อืม” เจียงซื่อหยุดเท้าเล็กน้อยพลางพยักหน้าอย่างสำรวม
แต่จู่ๆ หญิงสาวในชุดคลุมสีฟั้าซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากพ่อบ้านก็พรวดพราดเข้ามาคว้าข้อมือเจียงซื่อไว้ และถามด้วยเสียงแหลมเกรี้ยวกราดว่า“ท่านเป็นเจ้าของจวนนี้หรือ”
“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!” เจียงจั้นก้าวเท้าฉับไวราวกับดาวตกรีบเข้าไปแกะมือผู้หญิงคนนั้นออก
“พี่รอง ช้าก่อน”
เจียงซื่อพูดเสียงเบาเพียงประโยคเดียว เจียงจั้นก็หยุดการกระทำนั้นทันที เขาหันไปตะคอกใส่หญิงสาวผู้นั้นด้วยความโมโหว่า “ปัญหาระหว่างเจ้ากับหลิวเซียนกู จะมาลากจวนของพวกเราเข้าไปเอี่ยวด้วยก็เกินพอแล้ว อยู่ดีๆ เจ้ามาดึงมือน้องสาวข้าอีกด้วยเหตุใด”
จากการแต่งกายของเจียงซื่อและบทสนทนาที่คุยกับพ่อบ้านเมื่อครู
