่ คนทั่วไปคงสังเกตได้ไม่ยากว่าน่าจะเป็นคุณหนูสักคนในจวนแห่งนี้ ครั้นจะปิดบังตัวตนคงเป็นไม่ได้
คนรอบข้างที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ซุบซิบกันอย่างอื้ออึง
ผู้คนต่างเห็นใจหญิงสาวเนื่องจากลูกของนางตายตั้งแต่อายุยังน้อย แต่นางก็ไม่มีเหตุผลอะไรมาดึงตัวบุตรีผู้อื่นเช่นนี้ ต่อให้ไม่ใช่ชนชั้นสูง หากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับปุถุชนทั่วไป พ่อและพี่ชายน้องชายในครอบครัวนั้นก็ต้องเป็นกังวลไม่แพ้กัน
“อาซ้อท่านปล่อยมือข้าเสียเถิด หากคุณหนูของข้าเกิดตกใจกลัวขึ้นมา เจ้าของจวนแห่งนี้จะโกรธเอาได้” พ่อบ้านพยายามโน้มน้าวอย่างใจเย็นพลางแอบบ่นเจียงซื่ออยู่ในใจ
คุณหนูสี่ก็อีกคน รู้ทั้งรู้ว่ามีคนอยู่เต็มไปหมด แต่ก็ไม่รู้จักอ้อมไปเข้าประตูหลัง ยังจะเดินผ่านมาตรงนี้
หญิงผู้นั้นบีบข้อมือเจียงซื่อแน่นกว่าเก่าพร้อมประกาศกร้าวว่า “ข้าไม่สน ในเมื่อข้าไม่อาจเจอเจ้านายจวนนี้ได้ งั้นข้าก็จะจับนางไว้อย่างนี้ล่ะ”
เจียงจั้นฮึดฮัดยิ่งกว่าเดิม แต่หันไปเห็นเจียงซื่อที่ส่ายศีรษะให้เขาเบาๆ
ตั้งแต่เจียงซื่อยื่นคำขาดให้จี้ฉงอี้ถอนหมั้นและยกเลิกการแต่งงานกับตระกูลสูงศักดิ์ เจียงจั้นก็รู้สึกชื่นชมในความเฉลียวฉลาดของน้องสาวคนนี้ขึ้นมา และทันทีที่เขาเห็นท่าทีของเจียงซื่อในตอนนี้ ก็ยิ่งทำให้เขาค่อยๆ สงบสติลง เขาจึงทำได้แค่จ้องเขม็งไปที่หญิงสาวในชุดคลุมสีฟั้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
เจียงซื่อชำเลืองมองพ่อบ้านด้วยหางตาผ่านผ้าบางสีดำพลางยกมุมปาก
