ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยจริงๆ นางเดินผ่านประตูใหญ่และโดนรั้งตัวไว้ตามคาด
ในยุคต้าโจวมีการผ่อนปรนธรรมเนียมปฏิบัติสำหรับสตรีมากกว่าแต่ก่อน ฉะนั้นการที่ชาวบ้านทั่วไปจะเลี้ยงดูบุตรีให้เป็นคนเผ็ดแสบแก่นกร้านวิ่งไล่บุรุษตามถนน ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่แต่อย่างใด แต่สำหรับบุตรีของชนชั้นสูงแล้ว การมาโต้เถียงกับชาวบ้านกลับเป็นการสร้างภาพจำที่ไม่ดีเอาเสียเลย
แม้ว่าเจียงซื่อจะไม่ได้สนใจว่าผู้อื่นจะมองอย่างไรแต่หากสามารถหลีกเลี่ยงสถานการณ์ตรงหน้าได้ก็จะพยายามหลีกเลี่ยง
“อาซ้อรั้งข้าไว้เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดจากข้างั้นหรือ” เจียงซื่อภายใต้หมวกเหวยเม่าถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หญิงผู้นั้นตะลึงไปชั่วขณะ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าอีกฝั่ายที่ถูกทำให้กลัวเช่นนี้กลับไม่มีท่าทีขุ่นเคืองเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังพูดกับนางอย่างสุภาพ
นั่นทำให้การกระทำของนางกลายเป็นเรื่องหยาบช้าไร้มารยาทในสายตาคนรอบข้างขึ้นมาทันที“ข้าต้องการพบหลิวเซียนกู ข้าจะเอาตัวนางไปให้ทางการ!”
“แล้วเหตุใดท่านจึงต้องนำตัวหลิวเซียนกูไปให้ทางการล่ะ”
ทันทีที่เจียงซื่อเอ่ยถาม หญิงผู้นั้นก็ร้องไห้โหยหวนขึ้นมาทันควัน “นางฆ่าลูกของข้า…”
เจียงซื่อฟังนางเล่าเรื่องลูกของนางอีกครั้งอย่างอดทนแล้วจึงเอ่ยว่า “เรื่องความทุกข์ของท่านข้าเองก็เห็นใจ ว่าแต่ลูกของท่านตายตั้งแต่เมื่อใดหรือ”
หญิงผู้นั้นทำทีพิรี้พิไร พูดเสียงแหลมเพื่อกลบเกลื่อนความลุกลี้ลุกลนว่า “
