บุตรีคนที่สี่ของจวนตงผิงปัวที่เพิ่งถูกถอนหมั้นไป มิใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าอูเหมียว ดังนั้นแม้ว่าอวี้ชีจะจงใจเข้าหานางจริง แต่พวกเขาไม่มีวันแต่งงานกันได้
เมื่อคิดตกในเรื่องนี้แล้ว ร่างกายที่กดดันจนเคร่งเครียดมาตลอดของเจียงซื่อก็ผ่อนคลายลงนางยกมุมปากยิ้มให้เขาอย่างสงบมากขึ้นและพูดออกไปว่า “ข้าไม่ต้องการสิ่งใดทั้งนั้น ทางที่ดีคุณชายอวี๋ลืมเรื่องในวันนี้ไปเสียจะดีกว่า”
หัวใจของอวี้จิ่นเจ็บปวดยิ่งนัก
หญิงสาวตรงหน้าแม้จะดูบอบบางอ่อนโยน แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงกำแพงเหล็กหนาที่กั้นอยู่ระหว่างพวกเขาชัดเจนมาก เขาไม่สามารถเจาะทะลุเข้าไปได้เลย จึงไม่รู้ว่าในใจของนางกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่
บรู๊ววว เอ้อร์หนิวใช้อุ้งเท้าตบไปที่หลังเท้าของอวี้จิ่น หางปัดไปมาเร็วๆ และเห่าใส่เขาด้วยความรังเกียจมัวยึกยักชักช้าอยู่ได้ ของขวัญในส่วนของมันให้เสร็จไปสองครั้งแล้ว แต่เจ้านายของมันยังมัวกลัดกลุ้มคิดมากอยู่นั่นแหละ
หรือเจ้าแสนทึ่มของมันจะไม่รู้ว่าหากสุนัขกังวลมากเกินไปขนจะร่วง!
“บุญคุณแม้เพียงน้ำหยด ก็ควรตอบแทนให้ได้ดั่งสายธาร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพระคุณในการช่วยชีวิตหากจิ่นลืมมันไป ไม่เท่ากับว่ากลายเป็นคนเนรคุณอกตัญูหรือ” อวี้จิ่นยิ้มเรียบๆ แต่ในใจเขากลับรู้สึกประหม่ามาก
คำพูดนี้พูดได้ครบจบความยิ่ง จะขาดก็แต่ประโยคที่ว่ายินดีใช้ตัวเข้าแลกเท่านั้น นางคงไม่ใจร้ายถึงขั้นผลักไสผู้คนไปไกลนับพันลี้หรอกกระมัง
ได้
