ยินมาจากเหล่าองครักษ์ว่า เขาเป็นบุรุษรูปงามในสายตาของหญิงสาว บางทีนี่อาจทำให้ข้าได้เปรียบขึ้นมาบ้างเล็กน้อย และคงเอาชนะใจนางได้อยู่บ้างใช่หรือไม่
เจียงซื่อสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยิ้มจางๆ“เช่นนั้นให้เงินข้าก็แล้วกัน”
“หือ?” สีหน้าของอวี้จิ่นคล้ายจะบิดเบี้ยวไป เขายกมือขึ้นแตะปลายจมูกเบาๆ
ดูเหมือน…เขาจะหูฝาด
“คุณ คุณหนู พูดอะไรเช่นนี้เจ้าคะ” อาหมานเงยหน้าพรวด แทบจะร้องไห้ออกมา
จริงอยู่ที่ว่าเจ้าคนบ้าตัณหาผู้นี้หน้าตาดีมาก แถมยังมีบุคลิกดี มีฐานะ มิหนำซ้ำยังให้เจ้าสุนัขตัวใหญ่คาบเงินมาส่งให้บ่อยๆ อีก แต่คุณหนูก็ควรใส่ใจกับภาพลักษณ์ของตัวเองบ้าง
ช่างเหอเปาเถอะ เริ่มเก็บเล็กผสมน้อยกันเลยดีกว่า…
“ในเมื่อคุณชายอวี๋รู้สึกไม่ดีและต้องการตอบแทนให้ได้ เช่นนั้นให้เงินข้าเถิด คุณชายอวี๋จะได้รู้สึกสบายใจด้วย” เจียงซื่อกล่าวด้วยเสียงเบา
นางแสดงความโลภออกมาขนาดนี้ อีกฝั่ายคงคิดขยาดและอยากถอยห่างจากนางบ้างแล้วกระมัง
“คุณหนูเจียงต้องการเท่าไหร่หรือ” อวี้จิ่นกล่าวขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ไม่ง่ายเลยกว่าที่เขาจะดึงสติของตัวเองกลับมาได้
แต่ทันใดนั้นเสียงหัวเราะที่ถูกปิดกั้นไว้ตลอดหลายปีก็ระเบิดออกมา เสียงหัวเราะของเขาฟังดูปลอดโปร่งมาก ดูท่าอีกฝั่ายจะกลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วใบหน้าของเจียงซื่อเห่อร้อนขึ้นอย่างอธิบายไม่ถูกนางสบถใส่ตัวเองในใจ จากนั้นก็ช่วยแก้ต่างให้กับตัวเองอย่างเงียบๆ
ไม่ใช่ว่านางไม่เฉี
