าก็ได้สติคืน เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย จึงได้เห็นว่าสุนัขตัวใหญ่นี้สวมปลอกคออยู่ แต่เนื่องจากขนของสุนัขตัวใหญ่หนาแน่นเกินไปและปลอกคอมีสีเดียวกับขนของมัน จึงถูกมองข้ามได้ง่ายเมื่อเห็นว่าหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยไม่ตอบสนอง เอ้อร์หนิวก็ส่ายหัวไปมาอย่างหมดความอดทน ทันใดนั้นขนของสุนัขก็หลุดฟุั้งกระจายเต็มไปหมดและเหรียญทองแดงเล็กๆ ที่ผูกติดไว้กับปลอกคอก็หลุดออกมา
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเอื้อมมือไปพลิกเหรียญทองแดงขึ้นมา เห็นเพียงอักษรไม่กี่ตัวเขียนว่า ‘ฮ่องเต้พระราชทาน แม่ทัพเซี่ยวเทียนขั้นห้า’…
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยมือสั่นจนเหรียญทองแดงตกลงไปที่พื้น
โฮ่ง! เอ้อร์หนิวเห่าใส่เขาอย่างดูถูกสายตาของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่มองไปที่สุนัขตัวใหญ่ตรงหน้านั้นอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย เขาพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
มารดามันเถอะ สุนัขชั้นต่ำนี่ตำแหน่งสูงกว่าข้าอีก!
ชุยอี้รออยู่นานแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าหัวหน้าหน่วยไม่ขยับเขยื้อนสักที เขาก็โกรธเลือดขึ้นหน้าจนแทบกระอัก “มัวทำบ้าอะไรอยู่ ทำไมเจ้ายังไม่รีบจับมันไปอีก”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยฟืนจากอาการตกใจสุดขีด รีบโบกมือแล้วสั่งการไปว่า “จับ จับสองคนที่ซ่อนอาวุธมีคมออกไป!”
“อะไรนะ” ชุยอี้ตะลึงงัน
ผิดบทแล้วกระมัง!
เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่หลายคนกรูเข้ามาทำท่าจะจับคนจริงๆ ชุยอี้ก็คว้าคอเสื้อของหัวหน้าหน่วยไว้แน่น กัดฟันตำหนิเขาไปด้วยเสียงต่
