ำว่า “ฟังที่ข้าพูดไม่รู้เรื่องรึ วันนี้เจ้ากินยาผิดมาหรืออย่างไรคนของข้าเจ้ายังกล้าจับ!”
สำหรับคนที่ดีแต่อวดเก่งอย่างชุยอี้และหยางเซิ่งไฉ ชื่อเสียงของพวกเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วในกลุ่มของเจ้าหน้าที่ทางการเหล่านี้ ถือว่าเป็นคนรู้จักเก่ากันก็ว่าได้ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่พวกเขาไม่ไว้หน้าเขาเช่นนี้มาก่อน
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยยิ้มอย่างขมขื่น“คุณชายชุย คนมากมายกำลังดูอยู่นะขอรับอย่างไรก็ต้องเว้นให้ข้าได้ปฏิบัติพอเป็นพิธีบ้างมิฉะนั้นตำแหน่งของข้ารักษาไว้ไม่ได้เรื่องเล็ก ดีไม่ดีพวกผู้ตรวจการอาจเอาเรื่องนี้สร้างเป็นปัญหาไปให้กับท่านแม่ทัพใหญ่ได้”
หากนี่เป็นลูกในไส้ของเขา มีลูกไม่ได้ความแล้วยังก่อปัญหาไปทั่วเช่นนี้ เขาคงกดหัวมันให้จมน้ำตายไปตั้งนานแล้ว!
“เช่นนั้นก็ได้ คนของข้าเจ้าพาไปได้ แต่สุนัขตัวนี้ต้องถูกฆ่าที่นี่!”
“คงไม่ได้…”
“ทำไมจะไม่ได้ ต่อให้ไอ้หน้าขาวนี่มันเป็นขุนนางในราชสำนักจริง เจ้าจะปล่อยให้สุนัขของเขาก็สูงส่งตามไปด้วย แล้วเจ้าก็เป็นได้แค่ขี้ข้าอย่างนี่น่ะหรือ”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเริ่มมีโทสะขึ้นมาบ้างแล้ว เขาพยายามสงบอารมณ์และพูดไปด้วยเสียงเบาว่า “คุณชายชุย โปรดอย่ากดดันข้าผู้น้อยอีกต่อไปเลย ขุนนางในราชสำนักที่ท่านกำลังพูดถึงก็คือท่านใต้เท้าสุนัขท่านนี้แหละขอรับ”
“ว่าอย่างไรนะ!” ชุยอี้ตาเหลือก
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยไม่อยากให้เรื่องลุกลามบานปลายใหญ่โต จึง
