เอ้อร์หนิวเห่าขู่ชุยอี้ไปครั้งหนึ่ง
ชุยอี้กลัวมากจนไม่กล้าขยับอีก ได้แต่ถลึงตาใส่สหายที่มาด้วยกันอย่างหยางเซิ่งไฉ พยายามส่งสายตาบอกให้เขาช่วยพูดให้
อารมณ์ของหยางเซิ่งไฉยามนี้ก็ละเอียดอ่อนไม่แพ้กัน
ช่างเป็นอะไรที่ยากจะบรรยายนัก
สุนัขตัวนี้ดุมาก เรื่องนี้เขาได้พิสูจน์เห็นด้วยตาตัวเองแล้ว แต่ทำไมเจ้าของสุนัขอย่างบุรุษผู้นี้ถึงได้เหมือนกับลูกแกะตัวน้อยเช่นนี้เล่า
สุนัขของผู้อื่น…
หยางเซิ่งไฉมองไปที่เจ้าของสุนัขด้วยสายตาริษยาน้อยๆ แต่เมื่อดวงตาของเขาได้เห็นใบหน้าอีกฝั่ายอย่างชัดเจน มันก็ทอแสงแวววาวเป็นประกายระริบระยับ
ชายผู้นี้หล่อเหลามาก!
“นี่คือสุนัขของเจ้าหรือ” เดิมทีเขาควรจะถามไปด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง แต่ตอนนี้น้ำเสียงของเขากลับอ่อนลงเล็กน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ
ชุยอี้ซึ่งถูกอุ้งเท้าของสุนัขกดหัวไว้แทบอยากจะกระโดดขึ้นไปเตะหน้าหยางเซิ่งไฉสักปั้าบ
ไอ้สารเลวนี่ เห็นคนหน้าตาดีเป็นไม่ได้เลยโรคเก่ากำเริบทุกที!“เจ้า…รีบบอกให้สุนัขของเจ้าถอยออกไปเร็วเข้า” ชุยอี้รู้ได้เลยว่าคงจะหวังพึ่งสหายของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ยิ่งไม่กล้าไปยั่วยุโทสะของเจ้าสุนัขปีศาจนี่ จึงหันไปพูดกับเจ้าของมันแทนเสียงตะโกนของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
อวี้ชีเดินขึ้นไปหาชุยอี้ มองเขาจากมุมที่สูงกว่าอย่างดูถูก
จากมุมมองของชุยอี้ เวลานี้เขาสามารถมองเห็นความเย็นชาและความเฉยเมยในดวงตาที่ราวกับหยกมั่วอวี้[1] ของอีกฝั่ายได้อย่างชัดเจน
ทั
