นใดนั้นคุณชายผู้สูงศักดิ์ซึ่งเกิดมาบนกองเงินกองทอง ถูกปรนเปรอด้วยสมบัติพัสถานนับไม่ถ้วน ก็เกิดความรู้สึกอัปยศอย่างถึงที่สุด
รอข้าก่อนเถอะ วิกฤตตรงหน้าคลี่คลายลงเมื่อไหร่ข้ากับเจ้าจะได้เห็นดีกัน!
“ขอโทษสุนัขของข้าซะ”
“อะไรนะ” ชุยอี้คิดว่าเขาหูฝาดไป
หยางเซิ่งไฉที่เพิ่งฟืนจากอาการตกตะลึงด้านข้างรีบเข้ามาช่วยพูดคลี่คลายว่า “สหาย เจ้าคงเข้าใจอะไรผิดไปแล้วกระมัง เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเจ้าไม่ได้ดูแลเดรัจฉานน้อยตัวนี้ของเจ้าให้ดีจนมันวิ่งพล่านออกมาทำร้ายผู้คน และตอนนี้สหายของข้าก็ยังคงถูกมันกดอยู่กับพื้นอยู่เลย เจ้าจะให้สหายข้าขอโทษมันจริงรึ”
อวี้ชีมองไปที่หยางเซิ่งไฉด้วยความประหลาดใจ“หน้าที่สั่งสอนเจ้าเป็นของบิดาเจ้าไม่ใช่หรือเกี่ยวอะไรกับข้า”
“สั่งสอนข้า? คำพูดนี้ของเจ้าเหตุไฉนถึงได้ฟังดูพิลึก…”
แต่ยังไม่ทันพูดจบ ผู้ชมที่หัวไวบางคนก็ร้องอ้อออกมาและพ่นเสียงหัวเราะดังพรืดอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ หยางเซิ่งไฉก็เข้าใจมันในที่สุด
ไอ้สวะนี่มันด่าเขาว่าเดรัจฉาน!
“บัดซบ เจ้ากล้าดูถูกข้า!” หยางเซิ่งไฉหน้าแดงก่ำ โกรธจนควันแทบออกหู
หยางเซิ่งไฉคือใคร ปูั่ของเขาเป็นถึงรองเสนาบดีกรมพิธีการคนปัจจุบัน พี่สาวของเขาคือพระชายาในไท่จื่อ เขาเป็นถึงคุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง แต่ตอนนี้เขากลับถูกเยาะเย้ยว่าเป็นสัตว์เดรัจฉานข้างถนน!
ถ้าข้าทนเรื่องนี้ได้ อีกหน่อยคงไม่มีสิ่งใดไม่สามารถทนได้แล
