้ว!
หยางเซิ่งไฉดึงแส้เหล็กที่พันอยู่รอบเอวออกมาแล้วฟาดไปที่อวี้ชีเต็มแรง
เมื่อเอ้อร์หนิวเห็นว่าเจ้านายของมันถูกโจมตี มันก็ก้มหัวลงและเห่าใส่ชุยอี้อย่างต่อเนื่อง ก่อนจะเลียไปที่ใบหน้าของชุยอี้หลายที
หน้าผากของชุยอี้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ตอนนี้คนที่เขาเกลียดที่สุดไม่ใช่อวี้ชีและเจ้าสุนัขปีศาจนี่อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นหยางเซิ่งไฉ
ไอ้สวะหน้าโง่นั่นมันกำลังจะทำให้เขาตาย!
ทันทีที่แส้เหล็กถูกดึงออกมา มันก็วิ่งเข้าไปทักทายอวี้ชีอย่างบ้าคลั่ง
อวี้ชียิ้มพรายและคว้าแส้ยาวไว้ด้วยมือของเขา
“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!” หยางเซิ่งไฉตะโกนอย่างโกรธจัด
“นี่พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่” ในที่สุดเจ้าหน้าที่ทหารกลุ่มหนึ่งที่เอ้อระเหยลอยชายอยู่นานก็มาถึง
บรรดาผู้ชมที่กำลังรอดูเรื่องตื่นเต้นอยู่ถูกแยกออกเป็นสองฝังโดยอัตโนมัติ พวกเขาพร้อมใจกันมองไปทางอวี้ชีด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ
ชายหนุ่มที่หล่อเหลาเช่นนี้ น่าเสียดายจริงๆ หากต้องถูกเจ้าหน้าที่ของทางการจับเข้าคุก
หยางเซิ่งไฉเริ่มกลับมามีความมั่นใจอีกครั้งตะโกนสั่งไปอย่างโกรธเคืองว่า “กองบัญชาการปัญจทิศรักษานครรู้จักแต่กิน ทำงานไม่เป็นแล้วใช่หรือไม่ ปล่อยให้สุนัขดุร้ายออกมาวิ่งเพ่นพ่านตามท้องถนนไม่พอ ยังปล่อยให้พวกอันธพาลก่อเรื่องอีก นี่คือวิธีจัดการความปลอดภัยในเมืองหลวงของพวกเจ้าหรือ”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยชักดาบออกมาและชี้ไปทางอวี้ชี ตะโกนสั่งเขา “ปล่อยมือ!”
อวี้ชีย
