วท่อนไม้ในมือถูกปล่อยทิ้งลงพื้น
เมื่อคนอื่นๆ ได้เห็น พวกเขาก็รีบตะลุมบอนเข้าไป
เอ้อร์หนิวฝังเขี้ยวลงที่มือของชายคนนั้นไม่ยอมปล่อย ขาหลังทั้งสองข้างเตะเข้าใส่ใบหน้าของชายอีกคนที่กำลังเข้ามาใกล้ หลังจากปล่อยปากที่กัดชายคนแรกออก มันก็กระโดดไปมาระหว่างอันธพาลสองสามคนอย่างคล่องแคล่ว
ฝูงชนที่เฝั้าดูกลุ่มชายฉกรรจ์ถูกสุนัขตัวหนึ่งจัดการจนร่วงลงไปทีละคนๆ ปฏิกิริยาตอบสนองของพวกเขาก็ยากจะบรรยายนัก
มองดูอันธพาลหลายคนล้มลงกับพื้น กุมบาดแผลที่มีเลือดไหลและกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นขยี้ตา
นี่มันสุนัขเทพชัดๆ!เจ้าสุนัขตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นเห่า มันเยื้องย่างเข้าหาชุยอี้และหยางเซิ่งไฉทีละก้าวๆ ระหว่างทางก็เหยียบหน้าอันธพาลที่นอนอยู่บนพื้นโดยไม่ก้มลงมองสักนิด
จิตใจของผู้ชมทั้งหมดตกอยู่ในความสูญเสียทันที
สุนัขของผู้ใดกัน ไม่เพียงแต่เทพ แถมยังอหังการมากอีกด้วย!
“คุณหนู บ่าวคิดว่าเมื่อสักครู่นี้เอ้อร์หนิวเรียกหาคุณหนูนะเจ้าคะ”
เจียงซื่อไม่ตอบ ดวงตาของนางไล่ตามร่างของสุนัขตัวใหญ่ไป
เมื่อสักครู่นี้นางคล้ายกับจะได้ยินเสียงร้องที่มีความหมายในเชิงปลอบประโลมจากเอ้อร์หนิว
เอ้อร์หนิวกลัวว่านางจะกังวลหรือ
“อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา…” เมื่อเผชิญหน้ากับเอ้อร์หนิวที่เดินเยื้องย่างเข้ามาหา เห็นได้ชัดว่าชุยอี้ได้ถูกเงาขนาดใหญ่ทาบทับลงไปในจิตใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาก้าวถอยหลังทีละก้าวๆ ด้วยใบหน้าซี
