ที่แล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับคนธรรมดา ใช้กลยุทธ์จู่โจมอย่างฉับพลันยังพอทำเนา แต่ก็เห็นได้ชัดว่ายังไม่เพียงพอทั้งหมด สำหรับอาหมาน วรยุทธน้อยนิดของนางนี้ต่อหน้าขิงแก่มากประสบการณ์อย่างชายวัยกลางคนสองคนข้างกายชุยอี้ในเวลานี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับหมัดบุปผาขาผ้าปักลาย[1] เกรงว่าคงเป็นได้เพียงลูกไม้กระจ้อยในสายตาของพวกเขาเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าเอ้อร์หนิวเองก็อ่อนไหวต่อกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของชายวัยกลางคนสองคนนั้นเช่นกัน ขนของมันตั้งชันขึ้น จากนั้นมันก็อ้าปากกว้างและคำรามออกไปด้วยเสียงต่ำ
สองคนหนึ่งสุนัขประจันหน้าเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
เหล่าผู้ชมที่อยู่รอบๆ พากันกลั้นหายใจเมื่อเห็นความดุร้ายของสงครามขนาดเล็กระหว่างสองมนุษย์และหนึ่งสุนัขตรงหน้า
มีคนหนึ่งถูกเอ้อร์หนิวกัดเข้าที่ขาจนเนื้อหลุดเลือดสีแดงสดไหลหยดลงพื้น ขณะที่เอ้อร์หนิวเองก็ไม่ได้สงบปราศจากความกดดันเหมือนอย่างในตอนแรกที่สู้กับกลุ่มอันธพาลไม่ได้เรื่องสามสี่คนนั่น มันอ้าปากหายใจเข้าอย่างเหนื่อยหอบ เรี่ยวแรงหดหายไปไม่น้อยทีเดียว
ขาข้างที่พิการของมันเป็นจุดอ่อนของเจ้าสุนัขตัวใหญ่ และบัดนี้มันก็กลายเป็นตัวถ่วงทำให้การเคลื่อนไหวช้าลง
เอ้อร์หนิวกำลังวิกฤต!
“คุณหนู ดูเหมือนเอ้อร์หนิวเริ่มเสียเปรียบแล้วนะเจ้าคะ” สถานการณ์ที่ชั้นล่างเริ่มรุนแรงขึ้นทุกขณะ อาหมานนั่งไม่ติดที่อีกต่อไป
เจียงซื่อยัดถ้วยน้ำชาใบหนึ่งใส่มือของอาหมาน“ถือให้ดี และเมื่อเจ้
