าเห็นว่าเอ้อร์หนิวทนไม่ไหวเมื่อไหร่ ก็ให้ขว้างใส่คนที่สวมเสื้อคลุมผ้าไหมจิ่นนั่นได้เลย”เจียงซื่อหมายถึงชุยอี้
เดิมทีในสองคนนั้นนางค่อนข้างเกลียดหยางเซิ่งไฉมากกว่า แต่ชายวัยกลางคนสองคนนี้เป็นคนของชุยอี้ ดังนั้นพวกเขาย่อมต้องให้ความสนใจกับความปลอดภัยของชุยอี้มากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
“ไอ้เดรัจฉาน ดูสิว่าอีกหน่อยเจ้าจะยังกล้ามาหยิ่งยโสต่อหน้าข้าอีกหรือเปล่า!” คงเป็นเพราะชุยอี้เก็บกดกับความอัปยศที่ได้รับจากการถูกสุนัขขาพิการตัวหนึ่งไล่กัดมานานแล้ว ในระหว่างที่หลายคนกำลังต่อสู้กัน จู่ๆ เขาก็เล็งปลายกริชสีเงินที่มีประกายคมกริบไปทางเอ้อร์หนิว
“ฆ่ามัน วันนี้ข้าจะกินเนื้อสุนัข!” ชุยอี้ตะโกนสั่งอย่างฮึกเหิม
ไอ้เดรัจฉานนี่มันสมควรถูกจับถลกหนังด้วยมีดไปตั้งนานแล้ว ไอ้แก่สองคนนั่นก็มัวนิ่งบื้ออยู่ได้!
ตามกฎหมายต้าโจว สามัญชนไม่ได้รับอนุญาตให้พกอาวุธมีคมติดตัวไปไหนต่อไหน แต่ชนชั้นพิเศษอย่างชุยอี้ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ถูกจำกัดไว้อย่างชัดเจน
ภายใต้แสงของพระอาทิตย์ที่ส่องลงมา กริชสว่างสะท้อนแสงเย็นเยียบ ฝูงชนโดยรอบอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังหนีดอาหมานไม่ลังเลอีกต่อไป ขว้างถ้วยน้ำชาออกไปเต็มแรง
ถ้วยน้ำชาสีฟั้าพุ่งขึ้นไปในอากาศก่อนโค้งจะตกลงมาตามแรงดึงดูด กระแทกเข้าที่หน้าผากของชุยอี้อย่างจัง
ชุยอี้แหกปากร้องดังลั่นและหงายหลังล้มตึงไป
ทั้งสองคนที่กำลังสู้ติดพันอยู่กับเอ้อร์หนิวหยุดกึกรีบเบี่ยงทิศทางแล้ววิ่
