ีไปอย่างตาลีตาเหลือก แต่หลังจากที่เขาวิ่งออกไปไกลหลายจั้ง เขาก็อดไม่ได้มองย้อนกลับไปด้วยความหวาดกลัว
เจ้าสุนัขสมควรตายนั่นมันคงไม่วิ่งตามข้ามาแล้วใช่หรือไม่
เมื่อเห็นสุนัขตัวใหญ่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม อาเฟยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พริบตาเดียวเขาก็วิ่งหนีหายไปไม่เห็นเงา
โฮ่งงง สุนัขตัวใหญ่คำรามไปทางทิศที่อาเฟยกำลังจะจากไปอย่างฉุนเฉียวนัก มันเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นสองของโรงน้ำชาอีกครั้ง
ทว่าคราวนี้มันกลับไม่เห็นเงาร่างของเจียงซื่อแล้ว
อาหมานมองไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวล“คุณหนู เจ้าสุนัขตัวนั้นมันจะขึ้นมาหาท่านข้างบนนี้หรือไม่”
เจียงซื่อส่ายหัว
นางยังไม่รู้เลยว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เอ้อร์หนิวหยุดเพียงเพราะได้ยินเสียงร้องตะโกนของนางจริงๆ น่ะหรือ
โฮ่งงง เจ้าสุนัขตัวใหญ่ยังคงเงยหน้ามองขึ้นไปเสียงร้องของมันน่าสงสารมาก
หัวใจของเจียงซื่ออ่อนยวบลงหลายส่วนนางลงไปดูมันดีหรือไม่นะ
แต่ถ้านางติดต่อกับเอ้อร์หนิวบ่อยๆ นางคงไม่สามารถหลบเลี่ยงเจ้าคนนิสัยไม่ดีนั่นได้อีกแล้ว
เจียงซื่อหวนนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างตนกับอวี้ชีอีกครั้ง ยังคงชั่งใจและคิดไม่ตก
เขาบุกรุกเข้ามาในชีวิตของนางโดยทำทีเป็นว่าไม่ได้ตั้งใจ ปกปิดสถานะองค์ชายเจ็ดของไว้แล้วบอกนางเพียงว่า เขาเป็นพลเมืองของต้าโจวที่อาศัยอยู่ในเขตชายแดน เนื่องจากทางบ้านทำการค้าติดต่อกับชนเผ่าอูเหมียว เขาก็เลยสนิทสนมคุ้นเคยกับผู้อาวุโสของเผ่าอูเหมียวเป
