ซื่อตอบอย่างหนักแน่น
หลิวเซียนกูอ้าปากค้าง แต่ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากเพื่อหักล้างอีกฝั่าย ก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่ายัยเด็กปีศาจที่ปีนขึ้นมาจากหลุมฝังศพของบรรพบุรุษผู้นี้ไม่ธรรมดา จึงเลือกเงียบไป แล้วถามต่ออย่างลังเลว่า “เหตุใดถึงต้องเป็นพวกเราสองคน”
เจียงซื่อกางมือทั้งสองข้างออก แล้วพูดด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวมั่นใจยิ่ง “ข้าไม่มีเงิน”
หลิวเซียนกูมุมปากกระตุกยิกๆ แล้วนางก็กัดฟันยื่นตั๋วเงินที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกไป “หากคุณหนูไม่มีเงิน เช่นนั้นก็เอาเงินนี้ไปใช้ก่อนเถิดส่วนเรื่องวางเดิมพันอะไรนั่น….ข้าไม่ขอเข้าร่วมด้วยดีกว่า”
หากดวงตาของเหล่าฮูหยินตงผิงปัวไม่ดีขึ้นหลังจากชื่อเสียงของนางถูกทำลายจนปั่นปีแล้วอย่างน้อยๆ นางก็ยังมีทรัพย์สินบางส่วนเหลือติดตัวไว้
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่ขอบังคับเซียนกูแล้วกันเซียนกูมิสู้ให้ข้ายืมเพิ่มอีกสักสองร้อยตำลึงเป็นอย่างไร”
“อะไรนะ” หลิวเซียนกูตกตะลึงไปชั่วขณะ
ในที่สุดดวงตาที่เหมือนบ่อน้ำลึกของหญิงสาวก็ทำให้นางยอมประนีประนอม นางกัดฟันดึงเหอเปาออกมาจากกระเปั๋ากางเกงแล้วเปิดออกจากนั้นก็หยิบตั๋วเงินสองใบแล้วยื่นให้กับเด็กสาวด้วยความปวดใจ
เจียงซื่อรับมันมาอย่างไม่เกรงใจ ยิ้มสดใสให้นาง
เจียงซื่อรู้จักคนประเภทหลิวเซียนกูดี คนจำพวกนี้เป็นประเภทที่หากไม่พกเงินจำนวนหนึ่งติดตัวไปด้วยทุกที่ที่นางไป ก็จะรู้สึกไม่ปลอดภัยและคิดว่าชีวิตไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่นัก
“เซียนกูวา
