งใจได้เลย รอข้าได้ทุนคืนเมื่อไหร่ข้าจะเอาเงินต้นมาคืนให้ทันที”หลิวเซียนกูหลับตาลง คิดลังเลกับตัวเองว่าสมควรจะพูดออกไปดีหรือไม่ว่าไม่ต้องคืนเงินแล้ว แต่แล้วนางก็เลือกพยักหน้าเพียงอย่างเดียวพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแห้งสนิทว่า “ข้ากลับก่อนล่ะ สาวรับใช้สองคนนั้นคงใกล้จะตื่นขึ้นมาแล้ว”
“เซียนกูกลับดีๆ นะเจ้าคะ”
หลังจากนั้นไม่นาน อาหมานก็เดินกลับเข้ามา ก้มกระซิบที่ข้างหูเจียงซื่อด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “หลิวเซียนกูกลับไปแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อพยักหน้าเล็กน้อย “ข้ารู้แล้ว”
กลิ่นธูปหอมอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของหลิวเซียนกูยังวนเวียนอยู่ไม่ไกล นั่นหมายความว่านางยอมกลับไปที่ห้องข้างๆ แต่โดยดี
“คุณหนู หลิวเซียนกูทำเรื่องเหลวไหลมากขนาดนี้ คุณหนูจะยอมมอบทั้งชื่อเสียงและโชคลาภให้กับนางจริงๆ หรือ”
เจียงซื่อยิ้ม นางยืนขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่าง “ชื่อเสียงและโชคลาภแล้วอย่างไรเล่าคนชั่วย่อมมีบทสรุปของคนชั่ว เจ้ารอดูด้วยตาของตัวเองเถอะ”
อาหมานเกาศีรษะของตัวเองนางไม่เชื่อคำพูดที่ว่าเทพเจ้าทรงจับจ้องคนเลวทุกคนหรอก แต่นางเชื่อคุณหนูของนาง
“ไปเถอะ ไปที่โรงน้ำชาเทียนเซียงกัน”
ห้องส่วนตัวของโรงน้ำชาเทียนเซียงถูกพวกนางจองไว้ก่อนล่วงหน้าแล้ว คนที่เจียงซื่อต้องการจะพบปะในวันนี้ก็มารอได้พักหนึ่งแล้วเช่นกัน
เห็นเจียงซื่อเดินเข้ามาพร้อมกับอาหมาน ชายหนุ่มคนนั้นก็ลุกขึ้นยืนทันที
เจียงซื่อถอดหมวกเหวยเม่าออก วางมันลงบนโต๊ะอย่าง
