ราวนางยิ้มพูดกับหลิวเซียนกูราวกับว่าทั้งคู่เป็นสหายเก่าที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานแสนนาน
หลิวเซียนกูปัดโถที่อยู่วางอยู่ใกล้มือลงพื้นจนแตกกระจาย หย่อนก้นนั่งลงฝังตรงข้ามกับเจียงซื่อขึ้นเสียงถามไปอย่างอดไม่อยู่ว่า “คุณหนูยังต้องการอะไรจากข้าอีก”
“ก็แค่การค้าเล็กน้อย ข้าคิดว่าพวกเราสามารถร่วมมือกันได้”
สัญชาตญาณของหลิวเซียนกูร้องเตือนด้วยความระวังทันที นางมองไปที่เจียงซื่ออย่างหวาดระแวง คิดในใจว่าต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
“เซียนกูไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป แค่นั่งลงและพูดคุยเรื่องการค้ากับข้าอย่างเป็นกันเองก็พอแต่จะว่าไปแล้ว…การค้าที่ข้ากำลังพูดถึงอยู่นี้ก็เกี่ยวข้องกับท่านอย่างใกล้ชิดทีเดียว”
หลิวเซียนกู “…”
จบสิ้นแล้ว! นางรู้สึกประหม่ามากขึ้นกว่าเดิมอีกจะทำอย่างไรดี!—————————-
[1] จับปลาน้ำขุ่น เปรียบว่าฉวยโอกาสในช่วงที่ชุลมุน[2] ขึ้นเรือโจร หมายถึงถูกหลอกล่อให้ร่วมทำความชั่วด้วย อุปมาว่ามีส่วนร่วมในงาน (มีความหมายในทางที่ไม่ดี)
