อนไปไหนหรือ”บานประตูของห้องถัดไปถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน และเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มที่มีรอยยิ้มทรงเสน่ห์ก็เอ่ยปากถามขึ้น
หลิวเซียนกูชะงักกึกเมื่อมองเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มชัดๆ สีหน้าของนางบิดเบี้ยวอย่างไม่อาจระงับได้
ที่แท้ก็เป็นอาหมานสาวรับใช้ของยัยเด็กปีศาจนั่น!
แต่แทนที่นางจะหยุด หลิวเซียนกูกลับเร่งฝีเท้าของนางให้เร็วขึ้นกว่าเก่า
อาหมานถอดรองเท้า จากนั้นก็ขว้างใส่หัวอีกฝั่ายจากด้านหลังอย่างแม่นยำ
รองเท้าส้นเตี้ยบินออกไปกระทบศีรษะของหลิวเซียนกูดัง ปีก ร่างกายของหลิวเซียนกูสะท้านก่อนจะโงนเงนแล้วล้มลงไปเพราะภาพตรงหน้าดับวูบไปชั่วครู่ เมื่อนางลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ตระหนักได้ว่าอาหมานได้มายืนอยู่ตรงหน้านางแล้ว
“หากเซียนกูอยากจะเข้าห้องน้ำ เห็นทีท่านคงต้องกลั้นไว้ก่อนสักพัก คุณหนูของพวกเรากำลังรอท่านอยู่ข้างในเจ้าค่ะ” อาหมานสวมรองเท้ากลับเข้าที่เดิมแล้วชี้ไปที่ประตู
หลิวเซียนกูลากสังขารเดินตามไปอย่างยอมรับในชะตากรรม และเมื่อนางเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นเด็กสาวผู้มีวงหน้าแฉล้มงดงามกำลังนั่งส่งยิ้มมาให้จากริมหน้าต่าง สีหน้าท่าทางราวกับเมื่อตอนครั้งแรกที่พบกันที่โรงน้ำชาเทียนเซียงไม่ผิดเพี้ยน
หลิวเซียนกูอดไม่ได้ที่จะเนื้อตัวสั่นเทา
ครั้งแรกที่เจอนังเด็กปีศาจนี่ ก็โดนอีกฝั่ายหลอกขึ้นเรือโจร[2] คราวนี้นางคิดจะทำอะไรอีก
“เซียนกูนี่ท่าน…กำลังคิดจะหนีออกจากเมืองหลวงหรือ” ดวงตาสีเข้มของเด็กสาวแพรวพ
