ถิดขอรับ”
หลิวเซียนกูเดินตามเขาไปด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
อัตราต่อรองแค่หนึ่งต่อห้า…ช่างเป็นความอัปยศยิ่งนัก!
โชคดีที่นางกำลังจะออกจากเมืองหลวงแล้ว พวกเจ้าอยากทำอะไรก็เชิญตามสบายเถอะ
พนักงานชายรีบนำเสนอกระดาษยันต์ ชาด และสิ่งของอื่นๆ อย่างกระตือรือร้น “เซียนกูค่อยๆเลือกไปนะขอรับ หากท่านต้องการอะไรเพิ่มเติมก็สั่งลูกศิษย์ของท่านให้ไปเรียกข้าน้อยได้เลย”
เมื่อประตูถูกปิดลง อุณหภูมิในห้องก็คล้ายจะสูงขึ้นอย่างกะทันหัน
หลิวเซียนกูเมินสาวรับใช้ทั้งสองคนอย่างสิ้นเชิงจดจ่ออยู่แต่กับการเลือกกระดาษยันต์ตรงหน้า
สาวรับใช้สองคนได้รับคำสั่งจากเซียวซื่อมาก่อนล่วงหน้าแล้วว่าให้จับตาดูหลิวเซียนกูทุกฝีก้าวแต่ขณะที่พวกนางกำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝั่าย จู่ๆ เปลือกตาของพวกนางก็เริ่มหนักอึ้งขึ้น จนกระทั่งทั้งคู่ผล็อยหลับไปในเวลาหนึ่งเค่อต่อมา
หลิวเซียนกูทิ้งของลงบนโต๊ะ หยัดกายขึ้นแล้วเดินเข้าไปกระซิบบอกลูกศิษย์เสียงแผ่วเบา “ข้าจะหนีออกไปทางห้องน้ำฝังทิศตะวันออกก่อนเจ้ารั้งอยู่ที่นี่ก่อนสักหนึ่งเค่อแล้วค่อยตามข้าลงไป นัดพบกันที่จุดเดิม เข้าใจแล้วใช่หรือไม่”ลูกศิษย์พยักหน้าซ้ำๆ
หลิวเซียนกูเหลือบมองสาวรับใช้สองนางที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย้ยหยัน นางแสยะยิ้มมุมปากอย่างหยิ่งยโส ก่อนจะก้าวออกจากประตูอย่างสง่างามเพื่อจากไป
สุดทางเดินของชั้นนี้ก็คือที่ตั้งของห้องน้ำที่ว่า
“หลิวเซียนกู นั่นท่านกำลังรีบร้
