ภายในห้องที่ไร้เสียง สายตาผู้คนต่างมองไปยังเจียงเชี่ยน
เฝิงเหล่าฮูหยินรู้สึกโล่งในใจไปหนึ่งเปราะ
เป็นเช่นนี้เอง แท้จริงแล้วไก่ฟั้าสีทองในนิมิตฝันนั้นก็คือหลานรองนี่เอง!
ลมโชยอ่อนทำให้ผมที่คลอเคลียอยู่บนหน้าผากของเจียงเชี่ยนพลันถูกเปิดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียว
“เหตุใดถึง….” เจียงเชี่ยนร้องขึ้น พลางหันมองไปที่เซียวซื่อทันที
ในตอนนี้ในหัวของนางนั้นว่างเปล่า แม้แต่สัมผัสทั้งห้าก็ด้านชาไปหมด แต่แล้วก็มีความคิดหนึ่งที่แล่นเข้ามาในหัว หลิวเซียนกูไม่ได้ถูกท่านแม่ซื้อตัวไปแล้วหรอกหรือ เหตุใดนางถึงกลายเป็นคนที่มีสิ่งชั่วร้ายไปได้ล่ะ
“เซียนกูทำอะไรผิดพลาดไปใช่ไหม” ใบหน้าเซียวซื่อได้แข็งทื่อไปแล้ว คำว่า ‘ผิดพลาด’ สองคำนี้นางตั้งใจใช้น้ำเสียงเน้นย้ำเป็นพิเศษ
หลิวเซียนกูสีหน้านิ่งเรียบ “ไท่ไท่กล่าวน่าขัน คนสามารถทำผิดได้ แต่ติ่งหุนหลิงไม่มีทางที่จะทำผิดพลาด”
“แต่ว่านี่ไม่ควร…” สายตาเซียวซื่อมองไปที่กระดิ่งในมือของหลิวเซียนกู แล้วขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “กระดิ่งนี่ เสียหรือเปล่า”
หลิวเซียนกูหัวเราะพลางก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าว จากนั้นชูกระดิ่งที่ด้านหน้าของเจียงเพ่ยแล้วจึงเขย่า
เสียงดังของกระดิ่งดังขึ้นมาอีกครั้งนางเดินถอยลงไป แล้วเขย่ากระดิ่งที่เจียงเชี่ยนใหม่อีกครั้ง
กระดิ่งเงียบราวกับเป็นใบ้ ไม่มีแม้แต่ส่งเสียงอะไรออกมา
ฉากเหตุการณ์เหล่านั้นเงียบลงอีกครั้ง พร้อมกับความอั
